Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

O πρώην υπουργός Γ. Πεταλωτής στο epirusnews.eu (video)

Με αφορμή τη σημερινή εκδήλωση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών στα Ιωάννινα, ο Νίκος Βούστρος συνομιλεί με τον πρώην υπουργό Γιώργο Πεταλωτή από το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. σε μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης:Από το 2009-2010 και την κυβέρνηση Παπανδρέου, μέχρι τη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αλλά και την πολιτική κατάσταση σήμερα και την κυβέρνηση Συριζα – Αν.Ελ




Ο Μ. Καρχιμάκης στην epirusnews.eu: “Όταν έριξαν τον Παπανδρέου ηττήθηκε η Δημοκρατία”

Με αφορμή τη σημερινή εκδήλωση που διοργανώνει το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών του Γ. Παπανδρέου στα Ιωάννινα, ο Νίκος Βούστρος συνομιλεί με τον πρώην υπουργό Μιχάλη Καρχιμάκη από το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, σε μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης: Τι συνέβη το 2009, ποιος “έριξε” το Γ. Παπανδρέου, πως κινήθηκαν οι διάδοχοι του, τι συμβαίνει σήμερα.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που φωτίζει άγνωστες πτυχές της πρόσφατης πολιτικής μας ιστορίας.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

O Εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργος Πεταλωτής, για τη σημερινή γενική απεργία

Σήμερα η πάνδημη έκφραση των Ελλήνων πολιτών αποδεικνύει την τεράστια διάσταση της κυβέρνησης με την αντίληψη της κοινωνίας  στα πολύ σημαντικά ζητήματα του Ασφαλιστικού και του Φορολογικού. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ βάσισε την άνοδό του στην απόλυτη άρνηση κάθε αναγκαίας μεταρρύθμισης και  υποσχόμενος τα πάντα. Σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Και δυστυχώς  χάνεται για άλλη μια φορά η δυνατότητα κατανόησης της άμεσης ανάγκης για σχεδιασμό και εφαρμογή ενός βιώσιμου ασφαλιστικού αλλά και σταθερού φορολογικού συστήματος, μακριά από παθογένειες, αδικίες, συντεχνιασμούς και δογματισμούς. 
 
Για το σχεδιασμό ενός Ασφαλιστικού και Φορολογικού ενταγμένα σε ένα Γενικό Σχέδιο για την επιβίωση της χώρας και της εξόδου της από την κρίση, που θα συμβάλλει στην εμπέδωση σχέσης εμπιστοσύνης πολιτών και επενδυτών με το Κράτος, την οποία η κυβέρνηση τορπιλίζει ακόμη περισσότερο. 
 
Το αναγκαίο Γενικό  Σχέδιο, το οποίο οι πολίτες δεν βλέπουν και απογοητεύονται και που δυστυχώς ούτε η Κυβέρνηση, ούτε η Αντιπολίτευση παρουσιάζουν, ενώ η μεταξύ τους αντιπαράθεση περιορίζεται απλώς και μόνον στη νομή της εξουσίας.

Το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών για την προσφυγική κρίση

Η προσφυγική κρίση, όπως επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα, είναι περισσότερο μία κρίση πολιτικής στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το πρόσφατο ανακοινωθέν του Κολλεγίου των Επιτροπών – εν είδει τελεσιγράφου προς την Ελλάδα, αναφορικά με την ενεργοποίηση του Άρθρου 26 του Κώδικα Συνόρων Schengen εντός τριών μηνών, στην περίπτωση εκείνη που η Ελλάδα δεν κινητοποιηθεί, ώστε να διορθώσει τις παραλείψεις της στη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, ήταν σαφώς μία δυσάρεστη είδηση. Δεν ήταν όμως «κεραυνός εν αιθρία». Η ασυνέπεια στην τήρηση των συμφωνηθέντων και η καθυστέρηση στην εφαρμογή των υποχρεώσεών μας, επέτρεψαν να οδηγηθούμε σε μία ασφυκτικά δύσκολη κατάσταση.
Σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ωστόσο, η αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η χώρα μας – μεσούσης της οικονομικής δυσπραγίας, από τα ευρωπαϊκά όργανα και η ταυτόχρονη διαχείριση της κρίσης από συγκεκριμένα κράτη – μέλη της ΕΕ, σαν να είναι μόνο Ελληνικό το προσφυγικό ζήτημα, δεν μπορεί παρά να προκαλεί εντονότατο προβληματισμό.
Ας είμαστε ειλικρινείς: καμία βελτίωση στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από μεμονωμένες και μονομερείς κινήσεις. Η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών – μελών της ΕΕ, δεν αρκεί να μένει στα λόγια – να είναι προσχηματική, ούτε βέβαια θα πρέπει να εμφανίζεται a la carte. Ας μη λησμονούμε πολύ περισσότερο το «τέρας» των ακροδεξιών, ξενοφοβικών, πολιτικών μορφωμάτων, που δείχνει να σηκώνει ανάστημα, εκεί που το δημοκρατικό δίχτυ προστασίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών ασθμαίνει.
Η επίσπευση στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων από ελληνικής πλευράς, η έμπρακτη αλληλεγγύη και ανάληψη ευθυνών των υπολοίπων χωρών της ΕΕ, η απαρέγκλιτη τήρηση της συμφωνίας της ΕΕ με την Τουρκία, είναι σημεία που χρήζουν πολιτικής στοχο-προσήλωσης.
Όλα αυτά, πέραν της πάγιας θέσης μας, σύμφωνα με την οποία απαιτείται άμεσα μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή πολιτική για το μείζον αυτό ζήτημα, που θα είναι τολμηρή και ριζοσπαστική, απαλλαγμένη από τη φοβικότητα και την αποσπασματικότητα με την οποία η ΕΕ έχει προσεγγίσει μέχρι στιγμής το όλο ζήτημα, επαναλαμβάνοντας δυστυχώς, λάθη που δεν απέφυγε και στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
Και όπως στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, έτσι και τώρα, υπογραμμίζουμε ότι, η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου, μπορεί να αποτελέσει μία λογική λύση στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης. Ας μη χρονοτριβούμε πλέον.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Επίσκεψη του Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Ινδία

Ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργος Α. Παπανδρέου, επισκέφθηκε την Ινδία όπου είχε σειρά επαφών με πολιτικούς και εκπροσώπους της ακαδημαϊκής και επιχειρηματικής κοινότητας.
Στο Νέο Δελχί, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε συνάντηση με τη Σόνια Γκάντι, Πρόεδρο του Κογκρέσου, κόμματος – μέλους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στη διάρκεια της οποίας έγινε ανταλλαγή απόψεων για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, την Ινδία και την ευρύτερη περιοχή. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, έκανε ιδιαίτερη αναφορά και χαιρέτησε το γεγονός ότι, το κόμμα του Κογκρέσου, έγινε πρόσφατα μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ενδυναμώνοντας τη σημασία και το ρόλο της στην Ασία και διεθνώς.
Επίσης, συναντήθηκε με τον Αντιπρόεδρο του Κόμματος του Κογκρέσου, Ραούλ Γκάντι, για τη διερεύνηση στενότερης συνεργασίας στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Γεύμα εργασίας με Ινδούς ακαδημαϊκούς, διανοούμενους και οικονομικούς παράγοντες, διοργάνωσε προς τιμήν του Γιώργου Παπανδρέου, η δεξαμενή σκέψης Observer Research Foundation, με αντικείμενο την σε βάθος ενημέρωση για την πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά και τη σημασία της ενίσχυσης των σχέσεων Ελλάδας – Ινδίας στους τομείς του τουρισμού, του εμπορίου και των επενδύσεων.
Τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα λόγω του προσφυγικού ρεύματος που προκαλεί ο πόλεμος στη Συρία και τη συνεχιζόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή, συζήτησε ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Προεδρο του Indian Council of World Affairs, Nalin Surie.
Στη διάρκεια της παραμονής του στην Ινδία, ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κατόπιν πρόσκλησης της τοπικής Κυβερνησης της Γκόα, στις 3 Φεβρουαρίου, ήταν κεντρικός ομιλητής στο Διεθνές Ετήσιο Φεστιβάλ Ιδεών που διοργανώνεται προς τιμήν του μεγάλου Ινδού στοχαστή, Νταμοντάρ Κοσαμπί. Στην ομιλία του, που είχε θέμα «Διαπολιτισμικός Διάλογος για τον Εξανθρωπισμό της Παγκοσμιοποίησης», ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στις κοινές προκλήσεις που δημιουργούν η αυξανόμενη ανισότητα, η συγκέντρωση της εξουσίας και του πλούτου, η έλλειψη διαφάνειας και λογοδοσίας, η κλιματική αλλαγή και οι μετακινήσεις πληθυσμών. Δείπνο προς τιμήν του Γιώργου Παπανδρεου, παρέθεσε ο Πρωθυπουργός της Γκόα.

Αφροδίτη Παπαθανάση στο thecaller.gr: Ολα από την αρχή και όλα από την βάση

Στο debate της Κεντροαριστεράς συμμετέχει το στέλεχος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και πρώην βουλευτής, Αφροδίτη Παπαθανάση, η οποία τονίζει ότι χρειάζεται ένα μέτωπο προόδου και δημοκρατίας, το οποίο θα απευθυνθεί σε κάθε πολίτη με αναφορά στην ευρύτερη σοσιαλδημοκρατία.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Παπαγεωργίου
Σε συνέντευξη της στο thecaller.gr, η κ. Παπαθανάση τονίζει ότι  χρειάζεται να επαναδημιουργηθεί η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της Κεντροαριστεράς και να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο και ρεαλιστικό πλάνο εξόδου από την κρίση.
Ολόκληρη η συνέντευξη
1) Ποιες θα πρέπει να είναι κατά τη γνώμη σας οι εξελίξεις για το μέλλον της Κεντροαριστεράς; Πως τάσσεστε στην πρόταση της Φώτης Γεννηματά;
Ο κατακερματισμένος χώρος της «κεντροαριστεράς» αναζητεί προς το παρόν διέξοδο εκλογικής επιβίωσης.
Όμως, το στοίχημα θα έπρεπε να ήταν η ιδεολογική και πολιτική του ηγεμονία και η κατάθεση αξιόπιστης, ρεαλιστικής και όσο το δυνατόν περισσότερο δίκαιης κοινωνικά πρότασης εξόδου από την κρίση, αλλά και διαμόρφωσης των απαραίτητων όρων για τη μετάβαση της χώρας στην επόμενη ημέρα.
Για να συμβεί αυτό όμως, επιβάλλεται να αναλύσουμε και να καταλήξουμε στο ποιες είναι πραγματικά οι αιτίες και οι παθογένειες που μας οδήγησαν στην κρίση. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί όπως επιβεβαιώνει και η κατάσταση που επικρατεί αυτήν την περίοδο, βρισκόμαστε ακόμη και τώρα, έξι χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης, σε αυτόν τον κύκλο του αργού θανάτου. Πρέπει να παραδεχθούμε δηλαδή, ότι όσο δεν έχουμε το κουράγιο να πάμε απέναντι στο πελατειακό κράτος και σε κάθε γάγγραινα που από αυτό προκύπτει, θα χτίζουμε επικοινωνιακούς πύργους στην άμμο. Και αν κατ’ ομολογία μας θα δηλώνουμε αριστεροί, επί της ουσίας θα είμαστε βαθιά συντηρητικοί και συστημικοί. Επίσης, απαιτείται σεβασμός πρώτα απ’ όλα στην κοινωνία και άρα κανόνες και αξιακός κώδικας ισχυρός και όχι άλλες παρελάσεις συστημάτων μικρής και μεγάλης εξουσίας των αιώνια εφήβων.
Χρειαζόμαστε πυξίδα, πολιτικές θέσεις και πολιτική δράση. Να πούμε όλοι τα ίδια πράγματα έστω για αρχή: Τέλος οι υπόγειες πολιτικές και οικονομικές εξαρτήσεις, τέλος στη λογική του πελατειασμού. Όλα από την αρχή και από τη βάση.
Τα σχήματα και οι οδικοί χάρτες βρίσκονται μετά.
Το ήθος και ο σεβασμός προηγούνται όλων, ο τακτισμός και οι μικροπολιτικές εγκαταλείπονται οριστικά. Αδικείται κάθε προσπάθεια όταν στήνεις επιτροπές και καλείς σε διάλογο στελέχη και τεχνηέντως ξεχνάς να συνομιλήσεις πολιτικά με τους επικεφαλής πολιτικών κομμάτων. Αδικείται κάθε προσπάθεια όταν φοβικά δεν αναφέρεις, από το βήμα της Βουλής, το όνομα του Πρωθυπουργού, στην συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις και την προσπάθεια του 2009-2011.
Όπως αδικείται και οποιοδήποτε εγχείρημα, όταν προβάλλονται επιχειρήματα που ουσιαστικά αποσκοπούν στην διευκόλυνση κάθε παραγοντίστικης σκοπιμότητας, έστω και αν αυτά προβάλλουν θελκτικές απόψεις, όπως αυτές της ανανέωσης. Γιατί; Γιατί και η ανανέωση, ανεξάρτητα από ηλικίες, δεν χαρίζεται, κατακτιέται στο πεδίο της ιδεολογικής και πολιτικής δράσης.
Ο χρόνος πιέζει ναι, αλλά πιθανή αποτυχία του εγχειρήματος στο πεδίο της κοινωνίας, στο όνομα του να βολέψουμε τα σχήματα όπως – όπως και να προλάβουμε μια ακόμη κοινοβουλευτική θητεία, θα είναι τραγική, γιατί δεν θα είναι μόνο ήττα αλλά και διακωμώδηση.
Τι πρέπει να γίνει; Αρχές και Αξίες, Πολιτικές και Σεβασμός.
Και καθαρότητα. Ποιος είναι ο σκοπός, για τι και για ποιους αγωνιζόμαστε, με ποιους και πως. Η καθαρότητα, δεν ορθώνει τείχη, αντιθέτως βοηθά στις συνθέσεις με πολιτικούς όρους και με αξιοπρέπεια.
2) Ποιους θα πρέπει να περιλαμβάνει η νέα Κεντροαριστερά; Μπορείτε να μου αναφέρετε πρόσωπα και παρατάξεις;
Καμιά κίνηση που δεν έχει στον πυρήνα της τον απόλυτο σεβασμό και το ανοιχτό κάλεσμα στους προοδευτικούς ανθρώπους και την κατάθεση πρότασης που αφορά μια δικαιότερη κοινωνία, δεν μπορεί να περπατήσει. Θα μείνει στην ιστορία ως ένας ακόμη κύκλος συζήτησης «στελεχών» με διαφορετικές ίσως προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις.
Ο χώρος αφορά τους προοδευτικούς δημοκρατικούς πολίτες που είτε είναι σπίτια τους απογοητευμένοι είτε έχουν βρει προσωρινή πολιτική στέγη σε διάφορα κόμματα και κινήσεις.
Πολίτες που θεωρούν το δημόσιο συμφέρον σημαντικότερο από την προσωπική τους βόλεψη, πολίτες που αναζητούν συστήματα αξιών, σεβασμού της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, πολίτες που τους ενώνουν τα κινήματα αλληλεγγύης και οικολογίας, πολίτες που δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις για το τέρας του κρατισμού, πολίτες που θέλουν μια άλλη, μια καλύτερη χώρα. Πολίτες άνεργοι, επιστήμονες, άνθρωποι της τέχνης, επαγγελματίες, αγρότες, νεολαίοι, μετανάστες. Με όσους θέλουν δικαιότερη χώρα και σθεναρά αντιστέκονται στο μίσος του λαϊκισμού και της ξενοφοβίας πρέπει να συνομιλήσουμε. Ισότιμα.
Τα «πρόσωπα» – βουλευτές, στελέχη, προσωπικότητες -, οφείλουν να καταθέσουν πολύτιμη εμπειρία, να στήσουν διαύλους επικοινωνίας, να απαλύνουν πληγές, να προσφέρουν και όχι να καρπωθούν. Η ίδια η ζωή έχει ήδη καταγράψει ποιοι μπορούν και να «θυσιαστούν» και να είναι πρωτοπορία και ποιοι αρέσκονται σε καταστάσεις που δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμα της ιστορίας.
3) Ο κ. Θεοδωράκης προσκάλεσε συγκεκριμένα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο Ποτάμι. Θεωρείτε ότι το Ποτάμι πρέπει να παίξει κύριο ρολό σε αυτό το εγχείρημα;
Ο κ. Θεοδωράκης προσκάλεσε συγκεκριμένα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο Ποτάμι. Ε, και; Συνέβη. Κατεγράφη. Ποσό μακριά μπορεί να τον πάει, αυτόν και τον καθένα, αυτή η τάση των μετακινουμένων στελεχών;
Καθρέπτης για το ποσό βαθιά είναι η κρίση, πολιτική και πολιτισμική είναι οι συμπεριφορές του πολιτικού δυναμικού και των λοιπών συστημάτων εξουσίας. Γιατί όταν η χώρα τους χρειάστηκε, πολύ απλά, πολλοί απουσίασαν. Η χώρα και όχι μόνο ο Παπανδρέου απαιτούσε μέτωπο που θα την στήριζε απέναντι σε ενδεχόμενο άτακτης χρεοκοπίας, η χώρα είχε ανάγκη από ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, αλλά τότε, άλλοι κρύφτηκαν για να μην εκτεθούν, άλλοι για να διατηρήσουν άφθαρτο το πολίτικο, κοινωνικό και συνδικαλιστικό τους κεφάλαιο και άλλοι προκάλεσαν εκτροπή. Και επειδή ζούμε ακόμη στη χώρα του υπερβατικού, άνετα, μετά τα παραπάνω, κάποιοι γίνονται και υπουργοί Σαμαρά του 4-2-1.
Άρα, αν ο κ. Θεοδωράκης θέλει να φανεί χρήσιμος στον τόπο μας, μπορεί να συμμετάσχει με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάθεση πολιτικού πλαισίου με πρόταγμα τον απογαλακτισμό του πολιτικού συστήματος και του κράτους από τα πελατειακά κεκτημένα, ώστε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με τα κατεστημένα και με το σύστημα διαπλοκής.
Μέτωπα προόδου και δημοκρατίας χρειαζόμαστε. Όχι προθέσεις. Όχι άλλη διαίρεση.
4) Πως θα πρέπει να οριοθετηθεί αυτή η νέα Κεντροαριστερά απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και την Νέα Δημοκρατία; Τι πιστεύετε για τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Οι τακτικές περί τρίτου εν δυνάμει πόλου που θα είναι ο ρυθμιστής των κυβερνητικών συμμαχιών θα πρέπει να εγκαταλειφθούν ως καταστροφικές για το χώρο, οριστικά.
Η ελληνική μεταρρυθμιστική αριστερά, η ελληνική σοσιαλδημοκρατία, πρέπει να παλέψουν συνειδητά, σε όλο και δυσκολότερες συνθήκες λόγω του ευτελισμού που υφίσταται ο χώρος και από την ισοπεδωτική αντίληψη για τη διαχείριση της εξουσίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για την ιδεολογική και πολιτική του ηγεμονία.
Θέλουμε να αφήσουμε οριστικά πίσω τις αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση, άρα πρέπει να αλλάξουμε τη χώρα, το πολιτικό της σύστημα, το κράτος, το παραγωγικό της μοντέλο. Τις αντιλήψεις που ήθελαν αριστερή και δίκαιη τη λογική των παροχών με εσωτερικές ανισότητες ανάλογα με τη συνδικαλιστική βαρύτητα και τη συνεχή μετακύλιση του κόστους στις επόμενες γενιές. Θέλουμε να εγγυηθούμε το σεβασμό προς τον πολίτη, ισοτιμία, ισονομία και λογοδοσία.
Θέλουμε μέτωπο απέναντι στο μίσος, το ρατσισμό την ξενοφοβία και τον λαϊκισμό. Το πεδίο των πολιτικών μας και η σκληρή αποδοχή ότι όλα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή μπορεί σαφώς να μας διαχωρίσει από το προσωρινό δίπολο ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ. Γιατί προοπτικά τα μέτωπα θα αλλάξουν, αριστερά – δεξιά θα κινηθούν οι χώροι. Το πως θα εκφραστούν τελικά, ακόμη εκκρεμεί.
ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ ας δουν πως μπορούν να γίνουν με βάση τις δικές τους ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές περισσότεροι χρήσιμοι στο αύριο της χώρας.
Καθοριστικό θεωρώ το τι θα θέλει η ΝΔ να γίνει. Ένα σύστημα όλων; Και βασιλικών και ακροδεξιών και νεοφιλελεύθερων και Ευρωπαϊκή δεξιά κοντά στο κέντρο; Ή κάτι από όλα αυτά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε το πλιάτσικο στην εξουσία και αυτό δυστυχώς θα τον ακολουθεί ως παρακαταθήκη αντί να συμβάλλει θετικά στο να υπάρξει προοδευτικό μεταρρυθμιστικό δημοκρατικό μέτωπο στη χώρα. Ενδιαφέρον είχε και αυτό θα αναλυθεί δεόντως και το ξέπλυμα του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη Δεξιά.
Υπάρχει και κάτι ακόμη. Μιλώντας με ειλικρίνεια, επιθυμώ να βλέπω το ΣΥΡΙΖΑ με θετικό μάτι. Ωστόσο, δεν μου το επιτρέπει η πολιτεία της ηγεσία του. Προσπαθώ με κάθε τρόπο να βρω το ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό στίγμα και πάντα πέφτω πάνω στο κράτος. Αντιλαμβάνεσθε ότι, κράτος και αριστερά, είναι δύο έννοιες που αν τις βάλεις δίπλα – δίπλα, δεν βγάζεις συμπέρασμα. Πολύ περισσότερο, που η αριστερά, ειδικά μετά από όσα έχουν συμβεί, θα έπρεπε να κάθε τρόπο να έχει μια και μόνη αρχή. Αρχές και κανόνες παντού: υπέρ του πολίτη, υπέρ του δημοσίου συμφέροντος.
Άκουσα πρόσφατα – θα σας την πω περιφραστικά, μια δήλωση έμπειρου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ: δεν βλέπετε ότι παλεύουμε για τους φτωχούς;
Ε, λοιπόν. Δεν το βλέπουμε, γιατί δεν γίνεται. Δυστυχώς, το αντίθετο γίνεται. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.
5) Αρκετοί πρώην σύντροφοι σας, βρίσκονται πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτούς θα έπρεπε να απευθυνθεί η νέα Κεντροαριστερά;
Το κάλεσμα αφορά κάθε προοδευτικό πολίτη είτε είναι σπίτι του είτε έχει κομματική αναφορά.
Ίσως όμως, έπρεπε να μας έχει απασχολήσει περισσότερο το ποσό εύκολα μετακινήθηκαν ψηφοφόροι σε καλέσματα εύκολων υποθετικών λύσεων.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ συνειδητά είπε ψέματα. Συνειδητά δίχασε, συνειδητά επένδυσε στο λαϊκισμό.
Από τον άνεργο, τη μητέρα που βλέπει το νοικοκυριό να μην βγαίνει και το νεολαίο που δουλεύει 8ωρο, ενώ πληρώνεται 4ωρο και δεν έχει καμία φωνή εκπροσώπησης, δεν ζητάς το λόγο για τις επιλογές τους. Με αυτούς παρόντες οφείλεις να διαμορφώσεις τις νέες αλλαγές στη χώρα, αλλιώς θα είναι υπόθεση ολίγων, πιθανά των πιο προστατευόμενων. Τα «στελέχη» έτρεξαν να πιάσουν στασίδι στο κράτος, από την διεύθυνση τραπεζών έως μέλη σε ταπεινά Δ.Σ. Αυτή είναι η παρακμή. Αυτό ως φαινόμενο ας το αφήσουμε πίσω οριστικά.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Ανοιχτή συζήτηση με θέμα: "Αναζητώντας προοπτικές για την χώρα & τον χώρο"


Το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών Ιωαννίνων καλεί σε ανοιχτή συζήτηση μελών και φίλων του ΚΙΝΗΜΑτος στην Δευτέρα 08/02/2016 και ώρα 19:00 στο πάρκο Λιθαρίτσια, Ιωάννινα.
Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν οι Πεταλωτής Γεώργιος και Καρχιμάκης Μιχάλης, όπου θα συζητήσουν για τις απόψεις του ΚΙΝΗΜΑτος σχετικά με τις εξελίξεις στη χώρα και το χώρο. 

Πληροφορίες για την εκδήλωση ΕΔΩ 

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Η κυβέρνηση οφείλει να αλλάξει ρότα εδώ και τώρα....

Δελτίο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑτος Δημοκρατών Σοσιαλιστών.
 
Τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο, που απαιτεί σχέδιο, χρονοδιάγραμμα, βούληση και εθνική προσπάθεια για να ανατάξει την αξιοπιστία της διεθνώς και να οδηγηθεί με σοβαρότητα στην άρση του αδιεξόδου, η κυβέρνηση εμφανίζεται άβουλη και αμήχανη και η αντιπολίτευση περιχαρακωμένη στη λογική της αποφυγής του πολιτικού κόστους.
Το βιώνουμε καθημερινά με τα μεγάλα ζητήματα του ασφαλιστικού και του προσφυγικού, τα οποία αντιμετωπίζονται αποσπασματικά και ευκαιριακά, χωρίς να είναι ενταγμένα σε ένα γενικό σχέδιο για τη χώρα.
Η κυβέρνηση που έχει και τη βασική ευθύνη για την υπέρβαση του αδιεξόδου που με τις δικές της απερίσκεπτες επιλογές διαμόρφωσε, ακολουθώντας το παράδειγμα της κυβέρνησης της ΝΔ, αντί να διδαχθεί από τα λάθη της, κινείται σε δρόμους ολισθηρούς,  και επικίνδυνους. Δρόμους που επιφέρουν πλήγματα στη δημοκρατία και υπονομεύουν τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά των προοδευτικών πολιτών. Δρόμους που εμβαθύνουν το χάσμα ανάμεσα στους πολίτες και την πολιτική και καθιστούν την αριστερά υπόλογο έναντι όσων ευθύνονται για τη μακροημέρευση του πελατειακού πολιτικο-οικονομικού συστήματος που ταλανίζει τη χώρα και μας οδήγησε στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής.
Ωστόσο, ενώ από τη μια, η κυβέρνηση εμφανίζεται χωρίς σοβαρό και αξιόπιστο σχέδιο για μείζονα ζητήματα, από την άλλη φροντίζει επιμελώς να «κλείσει» και μάλιστα, με τρόπο που δεν συνάδει με τις δημοκρατικές αρχές, άλλα θέματα, εγείροντας ερωτηματικά ως προς τη σκοπιμότητά τους.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Η ρύθμιση που «καθαρίζει» αποφάσεις οικονομικού ενδιαφέροντος, που ελήφθησαν από ηγεσίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων κατά την περίοδο που προηγήθηκε. Μόνο που, σήμερα τυχαίνει, κάποιοι εξ” αυτών που έλαβαν αυτές τις αποφάσεις να κατέχουν κυβερνητικές θέσεις.
Η ρύθμιση που καθορίζει τον τρόπο παροχής αδειών εκπομπής τηλεοπτικού σήματος, ρύθμιση που, ουσιαστικά, δίνει τη δυνατότητα σε οποιονδήποτε καλοπροαίρετο πολίτη, να αναρωτηθεί ευλόγως, αν οι άδειες αποτελούν ιδιοκτησία της ηγεσίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αν δεν οδηγηθεί, επίσης ευλόγως στο συμπέρασμα, ότι ο αριθμός των αδειών, όπως και οι αποδέκτες τους, είναι αποτέλεσμα διαδικασιών που έχουν συντελεστεί κάτω από το τραπέζι. Και αυτά, για ένα ζήτημα που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τη θέσπιση κανόνων που θα κατοχυρώνουν τη διαφάνεια, την αξιοκρατία και θα διασφαλίζουν το δημόσιο συμφέρον.
Με αυτά τα δεδομένα, η κυβέρνηση οφείλει να αναλογιστεί, σε ποια ατραπό οδηγεί τη χώρα και να αλλάξει ρότα εδώ και τώρα, πριν η ζημιά καταστεί «ανήκεστος».

Δι@ύγεια - Aλλάζοντας την Eυρώπη

Του Γιώργου Δημακόπουλου


Πριν από ένα χρόνο η μισή Ελλάδα ονειροβατούσε ότι θα άλλαζε την Ευρώπη. Πώς; Προτείνοντας τη στράτευση γυναικών, την απόρριψη γάμων μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, το διορισμό σε κρατικές θέσεις των απογόνων των συμμετεχόντων στον εμφύλιο, απειλώντας επίσημα για «το άνοιγμα των συνόρων μας σε τζιχαντιστές», αποφασίζοντας την αύξηση των εισιτηρίων στα ΜΜΕ, μετατρέποντας τη δημόσια τηλεόραση σε όργανο προπαγάνδας, διατηρώντας το κρατικό μονοπώλιο στα πανεπιστήμια, ανεβάζοντας την προκαταβολή φόρου στο 100% και άλλα πολλά με φόρα προς τα πίσω. Λάθος τρόπος, λάθος δρόμος. Επειδή η Ευρώπη δεν χρειαζόταν μια συντηρητική αριστερή-ακροδεξιά στροφή (κάπως σαν την στροφή 360 μοιρών που πάλευε τότε ο πρθ!), απολύτως λογικά απέρριψε τις ιδεοληπτικές εμμονές της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου.
Τη μόνη πολιτική δράση που έχει σπρώξει η Ελλάδα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες από την εποχή της δημοκρατίας των «βελανιδιών» της αρχαιότητας είναι η εφαρμογή της οικονομικής διαφάνειας μέσω του προγράμματος δι@ύγεια. Η μόνη ελληνική ιδέα που ενδιαφέρει τα διεθνή πολιτικά think tanks είναι η δι@ύγεια. Αν θέλαμε να κάνουμε την Ευρώπη περισσότερο δίκαιη και προοδευτική θα έπρεπε να ζητήσουμε η δι@ύγεια να επεκταθεί στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις υπόλοιπες χώρες μέλη. Η προηγούμενη «ενδιαφέρουσα» ελληνική ιδέα ήταν πολλά χρόνια πριν, η παρασκευή καφέ φραπέ! Η πολιτική του φραπέ συνεχίζεται στη χώρα με τεράστια επιτυχία και συνοδεύεται με την αραχτή πολιτική φρέντοκαπουτσίνο.
Η δι@ύγεια χτίστηκε ως κυβερνητική ιδέα τον Νοέμβριο του 2005 ως πρόταση νόμου από τον Παπανδρέου, θεσμοθετήθηκε στις 30/6/2010 από τον επίμονο κηπουρό Ραγκούση και τους σύμβουλούς του, με κόντρα τον Σύριζα και τη ΝΔ και με υποστήριξη βαριά καρδιά από το μισό Πασόκ, και ψηφίστηκε και υποστηρίχθηκε από τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της κοινωνίας. Τα ΜΜΕ και οι εφημερίδες της εποχής δεν είχαν ενδιαφερθεί καθόλου. Ενδιαφέρουσα ήταν η συζήτηση στη Βουλή όσον αφορά το ρόλο και το στόχο των κομμάτων που «αγωνίζονται» για τη διαφάνεια. Ποιος πολιτικός αρχηγός καταψήφιζε τότε «∆ιότι τον κόσµο δεν τον ενδιαφέρει αν θα δηµοσιευθεί το όνοµα ενός νέου διοικητή ενός οργανισµού. Τον ενδιαφέρει να µάθει ποιοι ήταν συνυποψήφιοί του, µέσα από ποια διαδικασία προκρίθηκε, ποια ήταν τα προσόντα του, δηλαδή, αν πραγµατικά είχε τα προσόντα εκείνα για να γίνει διοικητής ενός οργανισµού» και τώρα διορίζει όποιον συγγενή βουλευτή το απαιτεί, αρκεί να ψηφίζει τις ΠΝΠ του δικού του 3ου μνημονίου στη Βουλή; Προσπάθεια να την ξηλώσουν, έγινε από τον Κυριάκο  Μητσοτάκη ως υπουργό της κυβέρνησης Σαμαρά «με τη διακριτική ευχέρεια του συντάκτη να αναρτεί» και «εκτός κι αν ορίζεται διαφορετικά σε ειδικές διατάξεις», και άλλες 2 φορές περιορίστηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα, γιατί η δι@ύγεια χτυπά πελατειακά συμφέροντα και ενοχλεί τη λειτουργία του παρασιτικού κομματικού κράτους. Αν κάτι πόνεσε και μείωσε το πελατειακό κράτος τα τελευταία 5 χρόνια και συγκράτησε τη σπατάλη είναι η εφαρμογή της σε όλες τις οικονομικές συμβάσεις. Χωρίς τη διαύγεια θα ήμασταν και χρεοκοπημένοι και «κερατάδες» και θα ταΐζαμε ακόμη και τώρα κρυφά και πλουσιοπάροχα τα λαμόγια της διαφθοράς.
Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα έχει να προτείνει κάτι άλλο μετά τη δι@ύγεια; Το επόμενο ελληνικό σχέδιο για την προοδευτική στροφή ας είναι για αρχή η θέση 18 για το «τελικό κείμενο» της απλοποίησης των διατάξεων κάθε νόμου και μεταβολών του σε έναν. «Το “τελικό κείμενο’’ ευνοεί τη διαφάνεια, βάζει φρένο στην πολυνομία, απλουστεύει τη ζωή του πολίτη, αποτρέπει τις “φωτογραφικές διατάξεις’’». Ιδέες σαν αυτές υπάρχουν πολλές, αλλά τα κόμματα που τις υποστηρίζουν είναι ελάχιστα. Και κάποιοι θέλουν τα κόμματα αυτά να είναι αδύναμα. Και οι ψηφοφόροι επιλέγουν να ακούν όποιους τους χαϊδεύουν τα αυτιά με ψέματα, παρά να ακούν αλήθειες και να τις επιλέγουν. Προτιμούν να περιμένουν μακάρια και παθητικά για «μπαράζ προσλήψεων 45.737 θέσεις στο δημόσιο» και «αυξήσεις 110 ευρώ στους μισθούς στο δημόσιο», παρά να αγωνίζονται να υλοποιήσουν όσα έπρεπε να είχαμε κάνει εδώ και χρόνια.
Για να πραγματοποιηθεί έστω το «τελικό κείμενο» δεν αρκεί να το ζητά το Ποτάμι μόνο του, πρέπει να το ζητήσουμε-απαιτήσουμε το ποτάμι των πολιτών. Αν θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα περισσότερο δίκαιη και προοδευτική (αν θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα Ευρώπη), θα πρέπει να διεκδικούμε περισσότερη διαφάνεια, περισσότερο φως και αλήθεια, και να ψηφίζουμε στις εκλογές με μεγαλύτερη διαύγεια στη σκέψη μας. Θα πρέπει οι πολίτες να επιλέγουμε πολιτικούς που έχουν σχέδιο και πολιτικές, και εργάζονται σε βάρος των εκλογικών τους «συμφερόντων». Όσοι έβαλαν πλάτη την 1η φορά των μεταρρυθμίσεων, θα πρέπει να βάλουν και πάλι. Και θα πρέπει να βοηθήσουν δυναμικά όσοι εκ των υστέρων με τη «διαύγεια» χθες, με το «τελικό κείμενο» αύριο, πιστεύουν ότι αξίζουμε ένα καλύτερο μέλλον από τα ψέματα των Συριζανέλ και τις γιαλαντζί μεταρρυθμιστικές υποσχέσεις του Μητσοτάκη. Ας το αποδείξουμε. Ας το διεκδικήσουμε.

Πηγή: athensvoice

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Ανάλυση και σύνοψη της Ελληνικής κρίσης χρέους και η ενδεχόμενη λύση του

Από τον Γρηγόριο Κοντάκο, μέλους του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών.

Φάση 1η:  Η Εμπιστοσύνη

Η περασμένη 19η Ιανουρίου 2016 σημαδεύτηκε με την άρση της εξαίρεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου [ΔΝΤ], η οποία εξαίρεση βοήθησε τις χώρες της Ευρωζώνης να παλέψουν για την κρίση χρέους.

Η εξαίρεση δημιουργήθηκε από το ΔΝΤ το 2010 μετά από έκκληση του πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στον πρόεδρο των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα, με σκοπό να μπορούν να δανείζονται χώρες όπου η δυνατότητα αποπληρωμής του χρέους ήταν εύλογο ερωτηματικό, αλλά ο φόβος ότι η χρεοκοπία τους θα ξεκινούσε μία μεγαλύτερη συστημική κρίση.
Μιλώντας από το γραφικό Καστελόριζο την 23η Απριλίου 2010, ο πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου ανακοινώνει έμμεσα ότι εμπιστεύεται την λύση ‘’σωσίβιο’’ των Ευρωπαίων εταίρων και του ΔΝΤ, και καλεί τους Έλληνες να συναινέσουν στην εμπιστοσύνη αυτή.
Η εμπιστοσύνη αυτή του πρωθυπουργού αντλούταν από τις άμεσα διπλωματικές νίκες του στη λύση βοήθειας. Η πρώτη φυσικά είναι η εξαίρεση του ΔΝΤ που ανεφέραμε παραπάνω. Η δεύτερη είναι η συμμετοχή των Ευρωπαίων εταίρων μας μέσω της δημιουργίας του European Finance Stability Facility [E.F.S.F.] με τα χαμηλότερα δυνατά επιτόκια. Εκεί που δεν υπάρχει ούτε μία ανοιχτή πόρτα χρηματοδότησης, Η.Π.Α., Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ μας ανοίγουν τις δύο μεγαλύτερες διάπλατα. Η τρίτη είναι το απερχόμενο Private Sector Involvement [PSI] της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για την αναδιάρθρωση του χρέους. Ο πρωθυπουργός έχει μόλις κινητοποιήσει όλους τους οργανισμούς και μηχανισμούς στην εφαρμογή της λύσης. Win-Win.

Φάση 2η: Το στοίχημα

Στις 16:14 της 28ης Απριλίου 2010 μία δήλωση της Άνγκελα Μέρκελ μετά την επίσκεψη του Ντόμινικ Στρός Κάν στο Γερμανικό Κοινοβούλιο για να πείσει τους Γερμανούς βουλευτές να ψηφίσουν υπέρ της υποστήριξης Ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα θα σκάσει σαν βόμβα στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

"Το 2000 είχαμε μια κατάσταση όταν ήμασταν αντιμέτωποι με το ερώτημα κατά πόσον η Ελλάδα θα μπορεί να είναι σε θέση να ενταχθεί στην ευρωζώνη. Αποδείχθηκε ότι η απόφαση μάλλον δεν έχει ελεγχθεί αρκετά στενά."

Η Μέρκελ είχε μόλις ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Στις 17:03 της ίδιας μέρας έρχεται η δήλωση-ερωτηματικό του εκπροσώπου τύπου του Λευκού "Αυτό είναι κάτι που προκαλεί μεγάλη ανησυχία στον πρόεδρο και το παρακολουθεί από πολύ κοντά ... [Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών είναι] σε στενή επαφή με τους λαούς της Ευρώπης για το θέμα."

Η κρίση χρέους της Ευρωζώνης μόλις έγινε πολιτικό πρόβλημα των Ελλήνων με την μερική υπαναχώρηση της Μέρκελ σε ακολουθία του άρθρου της 8ης Φεβρουαρίου 2010 της Der Spiegel, βάζοντας έτσι το θεμέλιο λίθο για το στοίχημα του δημοψηφίσματος το Νοέμβριο του 2011.

Την 13η Φεβρουαρίου 2010 τα "άπλυτα" της Ιταλίας και Ελλάδας βγαίνουν για πρώτη φορά δημόσια. Ξεκινώντας από το 1996 η Ιταλία προσλαμβάνει τις συμβουλές της JP Morgan και εκδίδει ‘’δημιουργικό παράγωγο’’ νομισματικής ανταλλαγής με ευνοικό επιτόκιο βοηθώντας έτσι την Ιταλία να προσπεράσει τις 12 ανταγωνίστριες χώρες και να καταφέρει να πιάσει τις θεμελιώδης προυποθέσεις εισόδου στην Ευρωζώνη.

Στην Ελλάδα, η χρηματοδοτική μαγεία πήγε ακόμα παραπέρα το 2001. Σε μία πώληση κάτω από το τραπέζι μέσω της Goldman Sachs σε εθνική κλίμακα, Έλληνες αξιωματούχοι υποθήκευσαν ουσιαστικά αεροδρόμια και εθνικές οδούς της χώρας για να αυξήσουν τα τόσο αναγκαία χρήματα καταφέρνοντας έτσι την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Η κατάσταση αυτή και στις δύο χώρες αν και αμφιλεγόμενη μεταξύ κυβερνητικών κύκλων ήταν ελεγχόμενη και πιο σημαντικά, νόμιμη.

Το 2005 μετά την έντονη πίεση του τότε υπουργού Οικονομικών, Γιώργου Αλογοσκούφη, η Goldman Sachs πουλάει το παράγωγο στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος για να ‘’αποκαταστήσει την καλή της θέληση με την Ελληνική Δημοκρατία.’’ , μεταφέροντας έτσι την υποθήκευση από ένα ξένο οίκο στην Εθνική Τράπεζα.

Η ιστορία αυτή έδειχνε να έχει καλό τέλος και η αισιοδοξία για το Ελληνικό χρέος ανέβαινε και μαζί με αυτήν και η ανάπτυξη της Ελλάδας το 2006 θα πάει στο +4%. Άλλα καλό τέλος δείχνουν να έχουν μόνο τα παραμύθια. Η ανάπτυξη πέφτει δραστικά και ο υπουργός το 2008 σαν άλλος γκόλουμ δεν μπορεί να αντισταθεί. Κύκλοι στο υπουργείο Οικονομικών λένε πως ακούνε ένα πλάσμα να σιγανοφωνεί ‘’my precious…’’. Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης και ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Τάκης Αράπογλου θα το χρησιμοποιήσουν μία τελευταία φορά [αφού ακόμα μπορούν εφόσον η Moody’s το αξιολογεί Α1, πάνω από το προβλεπόμενο Α-] σαν εγγύηση για να αντλήσει η Ελληνική Κυβέρνηση ακόμα ένα δάνειο από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, εκτοξεύοντας το χρέος στα θεώρατα ύψη που κουβαλάμε σήμερα! Εδώ ακριβώς ξεκινάει η λογική αυτού του άρθρου.
[Απλά για το αρχείο ο υιός Αλογοσκούφη, Σπύρος εργάστηκε στην Goldman Sachs από την 18η Μαρτίου 2009, λίγο μετά το deal δηλαδή, μέχρι την 21η Μαρτίου 2014.]

Κλείνοντας την παρένθεση για την επεξήγηση των παραπάνω, το πολιτικό πρόβλημα μετά το άνοιγμα του ασκού του αιόλου από την Άνγκελα Μέρκελ, οι πολιτικές συγκρούσεις θα φτάσουν την ακμή τους την 4η Νοεμβρίου 2011 στην διάσκεψη κορυφής των G-20 στις Κάννες αυτήν την φορά με την συμμετοχή της Ελλάδος εκπροσωπόντας την από τον πρωθυπουργό Γιώργο Α. Παπανδρέου και τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο.

Δεν θα προσπαθήσουμε να δώσουμε αναπαράσταση σε ότι δεν είδαμε να συμβαίνει. Θα ξεχωρίσουμε μόνο δύο καταστάσεις.

Πρώτον ότι το δημοψήφισμα του Παπανδρέου όλοι πλέον κατάλαβαν ότι ήταν πολιτικά ορθό με την Der Spiegel να σκιαγραφεί τους τρείς προφανής λόγους:
1ον) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται άμεση νομιμοποίηση των πράξεών του, καθώς εξελέγη πρίν την κλιμάκωση της κρίσης χρέους.
2ον) Η αντιπολίτευση στην Ελλάδα είναι εμπόδιο, με την λαική ψήφο η Νέα Δημοκρατία θα ερχόταν στα συγκαλά της.
3ον) Η Ελλάδα βρίσκεται σε καθοδική σπείρα. Όλοι οι πολίτες της είναι θύματα των μέτρων λιτότητας. Οι απεργίες θα μπορούσαν πιθανότατα να εθέσουν εκτός πλαισίου.

Το στοίχημα αυτό χάθηκε όταν εφαρμόστηκε η δεύτερη κατάσταση. Ο υπουργός Οικονομικών αφού γύρισε από τις Κάννες αντιτέθηκε στο δημοψήφισμα ‘’μαχαιρώνοντας έτσι τον Πρωθυπουργό πισώπλατα.’’, παίρνοντας το μέρος των Μπαρόζο και Σαμαρά.

Το αποτέλεσμα αυτών ήταν η Κυβέρνηση Σαμαρά 2012-2015 με σημαντικότερο έργο την πτώση της, αποτυγχάνοντας να περάσει χωρίς λαϊκή αντίδραση διαρθρωτικά μέτρα που προέβλεπε το δεύτερο Μνημόνιο (Φεβρουρίου 2012), σκάβοντας τον λάκκο που η ίδια πρώτη θα πέσει. [Αστείο πράγμα που παραπέμπω σύνδεσμο του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, τρολλιά το λέμε εμείς τα millennials.]

Φάση 3η: Η δημιουργική ασάφεια

Δώδεκα μήνες πρίν, την μεγάλη αυτή μέρα του Αγ. Γρηγορίου στις 25/01/2015 γίνεται αυτό που φοβόταν όλη η Ευρώπη συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους χριστιανοδημοκράτες των ΑΝΕΛ αναλαμβάνουν την εξουσία της χώρας.
Λίγες μόλις μέρες μετά ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης ξεκινάει Ευρωπαικό Τουρ, εξηγώντας το Μετριόφρον Πλάνο του στους υπουργούς Οικονομικών και Οικονομίας της Ευρώπης αποκλείοντας την Τρόικα και την Γερμανική Κυβέρνηση, ψάχνοντας χρηματοδότηση και υποστήριξη. Με απλά λόγια, ο Έλληνας υπουργός μετατρέπει μία ενδεχόμενη τεχνικο-οικονομική υποστήριξη [καθώς ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος από τους συνεργάτες του (που δεν είχε) έχουν μελετήσει το πλάνο αρκετά, όχι απλά στην Ευρώπη αλλά ούτε για τις επιπτώσεις του πλάνου ακόμα και στην Ελλάδα] σε ενδεχόμενη πολιτική υποστήριξη, κάνοντάς μας όλους να αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν οι θεσμοί στην Ευρωζώνη. Λές και οι υπουργοί του Eurogroup θα δουλεύαν όλοι για τον υπουργό μας στα μακρο-οικονομικά του Μετριόφρον Πλάνου. Το Τούρ έχει ήδη αποτύχει πρίν καν ξεκινήσει.

Όμως η Κυβέρνηση έχει ήδη δείξει πως δεν την νοιάζει να συνεργαστεί, απορρίπτοντας με σκαιότητα έκκληση της ΕΕ για περισσότερες κυρώσεις στην Ρωσία στις 27/01/2015, μόλις δύο μέρες στην εξουσία. Την αλληλεγγύη που ψάχνουν, πρώτοι αυτοί την απέρριψαν.
Οι διπλωματικές ήττες δεν έχουν τελειωμό καθώς ήδη μετράμε την 3η πολύ σύντομα, στις 04/02/2015, όταν η Ελλάδα διακηρύσσει ότι δεν θέλει παράταση του προγράμματος το οποίο τελειώνει στο τέλος του μήνα. Η ΕΚΤ κόβει την τροφοδοσία χρήματος στην Ελλάδα καθώς ανακοινώνει ότι δεν θα δέχεται πλέον τα ‘’junk’’ ομόλογα της, περνώντας επίσημα πλέον στην Β’ Ευρωπαική κατηγορία του Emergency Liquidity Assistance (ELA). [Αν μέχρι τις 04/02/2016 μείνουμε εκεί τότε κερδίζουμε το πρωτάθλημα, καθώς σε αυτή την κατηγορία παίζει μόνο μία χώρα. Η Ελλάδα.]

Με απλά λόγια τα δάνεια ρευστότητας από το ELA, στο Ελληνικό κράτος και μετά στις Ελληνικές τράπεζες κοστίζουν παραπάνω 3000% στην καλύτερη των περιπτώσεων καθώς από το επιτόκιο του 0.05% της ΕΚΤ περνάμε στο 1.55% του ELA. Ουάου. Το πόσο κοστίζουν οι αναλήψεις μετρητών από οποιονδήποτε στην Ελλάδα στους ίδιους τους Έλληνες πραγματικά είναι ενδιαφέρον να μάθουμε.

Ο μήνας κλείνει, το πρόγραμμα τελειώνει, και έρχεται 02/03/2015 με το απίστευτο ρεκόρ καμίας διπλωματικής ήττας για 28 σερί ημέρες. Σήμερα όμως αυτό θα αλλάξει. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα γονατίσει μπροστά στις Γερμανικές πιέσεις και θα δεχθεί τελικά την παράταση του προγράμματος. Η 4η ήττα με 4 μήνες διορία. Με τα παρακάλια του πρωθυπουργού ο υπουργός Οικονομικών έχει 4 μήνες να φτιάξει ομάδα, να βάλει κάτω τα μαθηματικά και να παρουσιάσει αναλυτικά το Μετριόφρον Πλάνο έστω για την Ελλάδα. Το σκόρ γίνεται 4-1.

Λίγα όμως ξέρανε οι 18 σοφοί της Ευρωζώνης, καθώς από τις 17/04/2015 ο υπουργός Οικονομικών ξεκινάει καμπάνια δηλώσεων, αντί να στοιχειοθετεί γραπτά την έρευνά του στο Μετριόφρον Πλάνο, αποτυγχάνοντας να δεί το λόγο που του την έδωσαν.
Αποτέλεσμα όλων αυτών, η ακμή των διαπραγματεύσεων την 26η Ιουνίου 2015 και η ανακοίνωση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος την 5η Ιουλίου 2015. Οι δανειστές ενεργοποιούν το Σχέδιο Ω. Στους όρους του νέου Μνημονίου συμπεριλαμβάνεται η άσκηση βέτο στο προϋπολογισμό του κράτους. Οι Έλληνες την απορρίπτουν αλλά ο πρωθυπουργός προχωρά κανονικά ξέροντας ότι άρνηση ίσον δραχμή σε πολύ σύντομο διάστημα. Ο υπουργός Οικονομικών είναι απόντας του Κοινοβουλίου μετά την παραίτηση του την 6η Ιουλίου, αρνούμενος να υπογράψει την 11η Ιουλίου 2015 την συμφωνία των εταίρων και την 13η Αυγούστου την ψήφιση του Μνημονίου 3 και την παραχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας [για πρώτη φορά μετά την 29η Αυγούστου 1923 και το συμβάν της Κέρκυρας], επίσης αρνούμενος ότι αποτέλεσμα αυτής είναι μόνο δικές του ενέργειες. Οι διπλωματικές ήττες που προήλθαν τους προηγούμενους μήνες μόλις γίνονται εθνικές από 251 βουλευτές του Κοινοβουλίου. Λίγη όμως σημασία υπάρχει στην ψήφιση αυτή και οι αντίπαλοι της Κυβέρνησης το ξέρουν πολύ καλά, όταν σιγουρεύουν την 6η Δεκεμβρίου 2015 την δεδηλωμένη της υπερψήφισης του προυπολογισμού του 2016 με 153 ψήφους της Ελληνικής Κυβέρνησης, κατοχυρώνοντας την παραχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, δείχνοντας πώς ευθύνη της προδοσίας στο Σύνταγμα της Ελλάδος έχουν μόνο κυβερνητικοί βουλευτές σε περίπτωση ενδεχόμενου αρμαγεδδών, πράγμα που φέρνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας.

Επίλογος και σχόλια: Από την τραγωδία στην φάρσα

Ερχόμαστε λοιπόν πάλι στην πρώτη παράγραφο αυτού του άρθρου δύο μέρες μετά την άρση εξαίρεσης του ΔΝΤ, την 21η Ιανουρίου 2016, όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο World Economic Forum  στο Νταβός αποδέχεται την επιμονή των εταίρων μας πως το ΔΝΤ πρέπει να παίξει ρόλο στην 3η χρηματοδοτική υποστήριξη, αποδεχόμενος έτσι, έστω και εμμέσως, την διπλωματική νίκη του Γεώργιου Α. Παπανδρέου το 2010.

Μετά από αυτό το πρόγραμμα όμως είμαστε μόνοι, ο πρωθυπουργός δυστυχώς κατάλαβε αργά το ρόλο του ΔΝΤ στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια και όχι απλά της μεταγενέστερης 2ης ημέρας της άρσης εξαίρεσης.

Εδώ ταιριάζει η παροιμία ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Σαν σήμερα, 25/01/1204, η συνεχιζόμενη οικονομική εξάντληση του πληθυσμού για την εξασφάλιση των χρημάτων που ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Δ’ είχε υποσχεθεί στους σταυροφόρους, οδηγούν λαό και μοναχούς σε εξέγερση.

Ο Αλέξιος Δ΄ έφερε τους Λατίνους Σταυροφόρους στην Κωνσταντινούπολη, θέλοντας να αποκαταστήσει στο θρόνο, τον πατέρα του Ισαάκιο. Συνεργάστηκε με αυτούς χωρίς να υπολογίσει το κόστος της επιλογής του. Οι σταυροφόροι το καλοκαίρι του 1203, ανάγκασαν τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ να εγκαταλείψει την Βασιλεύουσα, διαφεύγοντας στην Θράκη μαζί με το κρατικό θησαυροφυλάκιο.

Στον θρόνο ανέβηκε ο πρώην αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος, με συναυτοκράτορα τον Αλέξιο Δ’, επικυρώνοντας με χρυσόβουλλο όλες τις υποχρεώσεις απέναντι στους «ευεργέτες» σταυροφόρους.

Αποτέλεσμα της εμφανούς υποταγής και της βαριάς φορολογίας υπέρ των Φράγκων, ήταν η εξέγερση των βυζαντινών, με καθαίρεση του Αλεξίου Δ’· ακολούθησε η «παρέμβαση» των λατίνων και η άλωση της Βασιλεύουσας με όσα επακόλουθα.

Ίδιες ημερομηνίες, ίδιοι δανειστές ακόμα και ίδια ονόματα των ηγετών μας.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αλέξιος Δούκας Μουρτζούφλος έχουν κάτι κοινό. Και οι δύο απότυχαν να δούν πώς η συμφωνία απαιτούσε μία και μόνη λύση, μεταρρυθμίσεις. Τις μεταρρυθμίσεις που το Ελληνικό και εν μέρει Ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα το 2011 δεν άφησε να ολοκληρωθούν.

Πηγή: protothema