Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Αποκαλυπτικό: ο μυστικός διάλογος Πετσάλνικου-ΓΑΠ, λίγο πριν την πτώση της κυβέρνησης το 2011

Σε συνέχεια προηγούμενης μας ανάρτησης, παραθέτουμε τρίλεπτο απόσπασμα από την τηλεοπτική συνέντευξη του Φ. Πετσάλνικου στη ΝΕΡΙΤ που αφορά στην περίοδο του 2011, ακριβώς πριν την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο πρώην πρόεδρος της βουλής εξομολογείται συγκλονιστικό διάλογο που διημείφθη μεταξύ του ιδίου και του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου...

Εκείνη την περίοδο, σχεδόν όλοι οι βουλευτές και υπουργοί που υποστήριζαν τον Παπανδρέου, τον προέτρεψαν να προχωρήσει το θέμα του δημοψηφίσματος εντός της βουλής και αν η κυβέρνηση πέσει, τουλάχιστον ο ίδιος θα προστατέψει τον εαυτό του έναντι του Βενιζέλου και του Σαμαρά, με συνέπεια να δικαιωθεί μέσω εκλογών από τον ελληνικό λαό. Την ίδια άποψη με την πλειοψηφία των παπανδρεϊκών βουλευτών είχε και ο Φ. Πετσάλνικος, την οποία και εξέφρασε ως απορία αλλά και ως επιθυμία προς τον τότε πρωθυπουργό. Η απάντηση Παπανδρέου είναι συγκλονιστική. Δείτε το βίντεο-ιστορικό ντοκουμέντο:


Υ.Γ.: Βλέποντας το βίντεο, θυμάμαι, σε παλαιότερη τηλεοπτική εκομπή του ΣΚΑΙ, την ερώτηση της ανεκδίηγητης Πόπης Τσαπανίδου προς τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου αν ο Παπανδρέου αγαπάει την Ελλάδα! Τελικά, ο μόνος που αποδείχθηκε ότι αγαπούσε την Ελλάδα και έβαλε αυτήν πάνω από το κόμμα του αλλά κυρίως πάνω απ᾽ τον ίδιο του τον εαυτό ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Και μάλιστα δε διεκδίκησε καν τη δικαίωσή του.

- See more at: http://www.epikairo.gr

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Χαράξτε τον αιγιαλό τώρα!

Από το γραφείο του πρώην Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Παντελή Οικονόμου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση :

Πέρα από τους ανούσιους διαξιφισμούς κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για τον αιγιαλό, η αλήθεια είναι ότι, πριν δυο περίπου χρόνια, ο τότε Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών Παντελής Οικονόμου υπέβαλε στον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο νομοσχέδιο που καθορίζει νέες μεθόδους χάραξης του αιγιαλού της χώρας. Με απλές διατάξεις, βασισμένες στις δυνατότητες που μας δίνει η εξέλιξη της τεχνολογίας, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την ενιαία θεώρηση της χάραξης από τις κρατικές αρχές, αφορούν στο σύνολο σχεδόν του αιγιαλού και είναι, πρακτικά, αμέσως εφαρμοστέες. Το νομοσχέδιο αυτό δεν πρόλαβε να ψηφιστεί ύστερα από την επιμονή του κυρίου Σαμαρά, κατά κύριο λόγο, να οδηγήσει την χώρα σε πρόωρες εκλογές. Πέρα λοιπόν από τα πρόσθετα μέτρα ύψους 15 περίπου δις ΕΥΡΩ που φόρτωσε στον ελληνικό λαό, η έμμονη ιδέα της επίσπευσης των εκλογών το 2012, κόστισε και την παράταση τόσο της αλόγιστης εκμετάλλευσης και αυθαίρετης οικειοποίησης του αιγιαλού, όσο και της καθυστέρησης, συνδεδεμένων με αυτόν, τουριστικών επενδύσεων.

Καλό θα ήταν λοιπόν να σταματήσουν οι φλυαρίες και οι προχειρότητες για τον αιγιαλό και να προχωρήσει η άμεση νομοθέτηση των ρυθμίσεων χάραξης του, οι οποίες είναι διαθέσιμες, εδώ και δυο χρόνια. Πραγματικά «δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά αυτοί στραβά αρμενίζουνε», με αρνητικές συνέπειες για το δημόσιο συμφέρον.

Παράγοντας συνταξιούχους και φοροδιαφυγή/ της Αγγελικής Σπανού

[via: metarithmisi] Η BlackRock δημοσιοποίησε μελέτη για τον κίνδυνο χρεοκοπίας που αντιμετωπίζει κάθε χώρα με βάση τη δημοσιονομική της κατάσταση και γενικότερα στοιχεία, μεταξύ των οποίων το περίφημο πολιτικό ρίσκο.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση, περνώντας ακόμη και την Αργεντινή. Η χώρα μας βρέθηκε ψηλά και στο αντίστοιχο top 10 της Standard & Poor's. Προηγείται η Αργεντινή, ακολουθεί η Βενεζουέλα, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος είναι στην 5η και 6η θέση αντίστοιχα, όταν η Αίγυπτος βρίσκεται στην δέκατη θέση. Ας πούμε ότι είναι μια ακόμη κακόπιστη μαύρη προφητεία, αφού άλλωστε και ο Νουριέλ Ρουμπινί τόσες φορές μας έβγαλε από την ευρωζώνη χωρίς να δικαιωθεί. Αλλά γιατί οι Κασσάνδρες δεν ασχολούνται με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και δείχνουν τέτοια επιμονή με την ελληνική περίπτωση;

Μετά από τέσσερα χρόνια στο μνημόνιο, η μοναδική μεγάλη μεταρρύθμιση που έγινε στη χώρα μας είναι η δημιουργία 860.000 νέων συνταξιούχων, πολλοί από τους οποίους έχουν μόλις πατήσει τα 50. Η μεταρρύθμιση αυτή πέτυχε επειδή υπήρξε πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα πολιτική συναίνεση. Οι κυβερνήσεις δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για τις μαζικές πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και η αντιπολίτευση πίεζε για ακόμη περισσότερα κίνητρα, ακόμη καλύτερες αποδοχές, ακόμη λιγότερα χρόνια και εισφορές. Ετσι, έγινε -εύκολα- εφικτός ο εμπαιγμός της Τρόικας που ζητούσε απολύσεις στο Δημόσιο για να συρρικνωθεί ο αριθμός των υπαλλήλων. Πολλές χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τον μισθό τους και κέρδισαν τη σύνταξή τους, μαζί με το εφάπαξ τους, παρά τις καθυστερήσεις και τις μειώσεις. Σήμερα, ενώ με διαρροές προαναγγέλλονται παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό από φθινόπωρο, δηλαδή νέες περικοπές, εξακολουθούν να δίνονται πρόωρες συντάξεις και αυτό θα συνεχιστεί μέχρι να ψηφιστεί νέος νόμος που θα απαγορεύει τις συντάξεις πριν τα 62, επομένως όποιος πρόλαβε-πρόλαβε, γιατί λίγο αργότερα μπορεί το όριο ηλικίας να αλλάξει προς τα πάνω, αφού τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται υπό κατάρρευση.

Αυτό είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα της ελληνικής αρρώστιας. Από τότε που ξέσπασε η κρίση η κυβέρνηση δίνει αγώνα για τους συνταξιούχους. Δεν μπορεί να αποφύγει τις περικοπές, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρηθούν έστω και κουρεμένα προνόμια και πολυτέλειες που κατοχυρώθηκαν σε άλλες εποχές, στο πλαίσιο της παραδοσιακής πελατειακής συναλλαγής μεταξύ πολιτικού συστήματος και συντεχνιών. Η μέση σύνταξη είναι μεγαλύτερη από το μέσο μισθό του νεοπροσληφθέντος (τυχερού) εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα και δεν χρειάζεται άλλο παράδειγμα για να περιγραφεί η συνταρακτική αδικία σε βάρος της νέας γενιάς. Η εξήγηση βρίσκεται στη σύνθεση του εκλογικού σώματος που ψηφίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οι συνταξιούχοι έχουν πολύ μεγάλο προβάδισμα, ενώ για να βρεις ψηφοφόρους ετών 30 πρέπει να το ψάξεις πολύ.

Ομως, ίσως δεν έχει νόημα να εστιάζει κανείς ιδιαίτερα στους συνταξιούχους των 800, 900 ή 1.000 ευρώ, ανεξαρτήτως ηλικίας, γιατί η παράλογη επιβάρυνση του ασφαλιστικού συστήματος δεν είναι η μοναδική ή η βασική αιτία της οικονομικής καταστροφής. Αλλωστε, δεν φταίνε οι συνταξιούχοι, αφού αυτοί είναι οι κανόνες και ενώ δεν υπάρχουν δυνατότητες απασχόλησης, καθώς κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι δουλειές θα κάνουμε εδώ, τι θα παράγουμε και τι θα εξάγουμε. Το ελληνικό παραμύθι έχει δράκους και ανάμεσά τους ξεχωρίζει η μεγάλη φοροδιαφυγή, η απαλλαγή σημαντικού μέρους της ελληνικής οικονομικής ελίτ από υποχρεώσεις έναντι του κράτους και του κοινωνικού συνόλου.

Η γενική γραμματεία εσόδων έδωσε στη δημοσιότητα νέα στοιχεία με βάση τα οποία οι έλεγχοι στις υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής ξεπέρασαν το μνημονιακό στόχο, αλλά, τι ατυχία, τα πρόστιμα που βεβαιώθηκαν και εισπράχθηκαν υπολείπονται πολύ του στόχου, φτάνουν μόλις το 10%. Την ίδια ώρα, πάλι τι ατυχία, τα ληξιπρόθεσμα χρέη αυξάνονται κατά 1 δισ. ευρώ το μήνα, 2,6 εκατ. φορολογούμενοι χρωστάνε στην εφορία 62,5 δισ και γίνονται περίπου 4.000 κατασχέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς την ημέρα.

Αυτή η εικόνα, της σύγκρουσης δυο κόσμων, αποτυπώνει το ελληνικό αδιέξοδο. Το πρόβλημά μας είναι βαθύτατα ταξικό. Οσοι περνούσαν δύσκολα μετά την κρίση βούλιαξαν, η μεσαία τάξη συμπιέστηκε προς τα κάτω και ένα κομμάτι της εξαθλιώθηκε, την ώρα που ο μαύρος πλούτος αυξήθηκε, όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς μόνο παρατηρώντας τι συμβαίνει στα ακριβότερα προάστια της Αττικής, μετρώντας πολυτελή σκάφη και πάρτυ χλιδής στα κοσμικά νησιά.

Είναι και κάπως αστείο να δίνεται μάχη υπέρ και κατά της απόλυσης του σχολικού φύλακα και της καθαρίστριας, όταν ακόμη δεν έχουμε καταλάβει γιατί αργούν τόσο πολύ οι διασταυρώσεις μεταξύ καταθέσεων και φορολογικών δηλώσεων, πόσο μάλλον γιατί από την έναρξη του ελέγχου μέχρι την είσπραξη του προστίμου μεσολαβεί μια χρονοβόρος διαδικασία που συνεχώς κάπου σκοντάφτει.

Το θέμα δεν είναι μόνο ηθικό ή ιδεολογικό, ούτε έχει να κάνει με τη νίκη του νεοφιλελευθερισμού επί του σοσιαλισμού ή το αντίστροφο. Το θέμα είναι άκρως πρακτικό, δεδομένου ότι σύντομα θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα ποιος θα πληρώσει για να συντηρηθεί μια χώρα που εξακολουθεί να έχει σαθρή παραγωγική βάση, δαπανηρό πολιτικό σύστημα, δυσλειτουργικό κράτος, δημοκρατικό έλλειμμα, θεσμική ανεπάρκεια, συστημική διαφθορά.

Το τέλος της Τρόικας και το τέλος των μνημονίων που προαναγγέλλουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση -κάθε πλευρά με τον δικό της τρόπο- έχει μόνο επικοινωνιακή αξία. Η πολιτική εξάρτηση δεν τελειώνει παρά μόνο όταν τελειώσει η υπερχρέωση. Και αυτό δεν είναι οικονομία, είναι ιστορία.


- See more at: http://epikairo.gr

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Θ.ΜΩΡΑΙΤΗΣ: Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΡΙΕΡΑ ΩΣ ΛΑΙΚΙΣΤΗΣ

Στους πολιτικούς που έκτισαν καριέρα «πάνω στο χειρότερο δεξιό λαϊκισμό», κατατάσσει ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Θάνος Μωραϊτης τον πρωθυπουργό, σχολιάζοντας για το «a-n.gr», το άρθρο του Αντώνη σαμαρά στην «Καθημερινή», με το οποίο ο κ. Σαμαράς απαξιώνει πλήρως το έργο του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου. Το σχόλιο του κ. Μωραϊτη έχει ως εξής:

«Η αντικειμενική ανάγνωση της Ιστορίας δεν ήταν ποτέ στα προτερήματα της δεξιάς. Ειδικά όταν αναφέρονται στον Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι αυτονόητο ότι πολιτικοί που έκτισαν καριέρες πάνω στο χειρότερο δεξιό λαϊκισμό, στην υποστήριξη του πελατειακού κρατισμού, στην πατριδοκαπηλία και τις παρουσίες στις εμφυλιοπολεμικές γιορτές μίσους τύπου Μελιγαλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τις βαθιές κοινωνικές αλλαγές που συντελέστηκαν από το 1981 και μετά και οι οποίες πήγαν την Ελλάδα μπροστά. Βαθιά διχαστικοί και λαϊκιστές έδιναν μονίμως μάχες οπισθοφυλακής. Βρέθηκαν πολιτικά απέναντι ακόμα και σε μεγάλες τομές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ όπως την πραγματική εμπέδωση των δημοκρατικών ελευθεριών, την αποκατάσταση των αδικιών που δημιούργησε το εμφυλιοπολεμικό κράτος της δεξιάς επί δεκαετίες, την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, την κατάργηση μεταξικών και μετεμφυλιακών νόμων, την δημιουργία του κοινωνικού κράτους, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, το οικογενειακό δίκαιο, την ψήφο στα 18, τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, το νόμο του ΑΣΕΠ, την αποκέντρωση του κράτους με τους αυτοδιοικητικούς θεσμούς. Ευτυχώς για όλους, τους πολιτικούς ηγέτες, τους πραγματικά μεγάλους μεταρρυθμιστές κρίνει τελικά η Ιστορία και όχι οι πολιτικοί τους διώκτες».

http://agenda-news.gr/

Μ.ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ: ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΣΑΜΑΡΑ

Την έντονη αντίδραση του μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Καρχιμάκη προκάλεσε η προσπάθεια απαξίωσης του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, με άρθρο του στην «Καθημερινή», για το οποίο, ας σημειωθεί η Χαρ. Τρικούπη δεν αντέδρασε. Ο κ. Καρχιμάκης, με αποκλειστική δήλωσή του στο «a-n.gr», καλεί την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να τοποθετηθεί δημόσια αν αποδέχεται τις κατηγορίες του κ. Σαμαρά. Η δήλωσή του έχει ως εξής:

«Μιλούν λοιπόν εκείνοι που διέλυσαν τους ανθρώπους και τον τόπο, ρίχνοντας τους με τις πολιτικές και τους χειρισμούς τους, στη μαύρη τρύπα της κρίσης.

Μιλούν εκείνοι που συνεργούν στο μεγαλύτερο ξεπούλημα δημοσίου πλούτου που έχει που έχει δει ο τόπος από ιδρύσεως ελληνικού κράτους.

Μιλούν οι αρχιτέκτονες της υπονόμευσης της υποκρισίας του ψεύδους και των διδακτορικών τίτλων στην άσκηση του λαϊκισμού.

Δεν μιλούν εκείνοι που υποχρεούνται να υπερασπιστούν την ιστορία και την διαδρομή ενός χώρου και ενός ηγέτη που έδωσε ζωή ,ελπίδα ,υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια στους ανθρώπους.

Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να ανέχεται τους διαχρονικούς υπονομευτές της Δεξιάς να σπιλώνουν την ιστορία και την διαδρομή της αδιαμφισβήτητης προσφοράς του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ.

Οφείλει λοιπόν η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να εκφραστεί δημόσια, καταγγέλλοντας αυτή την συστηματική απαξίωση του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ από την δεξιά, που καταλογίζει χωρίς ίχνος σεβασμού και ντροπής, ο αρχιλαϊκιστής αρχηγός της των ανεκδιήγητων ΖΑΠΠΕΙΩΝ της εξαπάτησης του ελληνικού λαού Αντώνης Σαμαράς».

Εργοστάσια ζάχαρης: το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Συνήλθε, στις 15 Ιουλίου 2014, το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης και αποφάσισε οριστικά το κλείσιμο των ζαχαρουργείων της στην Ορεστιάδα και στις Σέρρες, αποφάσισε δηλαδή ένα καίριο χτύπημα στην οικονομία των δύο αυτών πόλεων και κατ’ επέκταση των δύο αυτών νομών.

Είναι μια εξέλιξη που όλοι όσοι παραβρεθήκαμε στην πρόσφατη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της υπό ειδική εκκαθάριση Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος στην Αθήνα διαβλέπαμε ότι θα ακολουθήσει.

Παρά τις τεσσεράμισι ώρες συνεχούς και επίπονης ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των μελών της διοίκησης της βιομηχανίας, του εκκαθαριστή της Αγροτικής Τράπεζας, η οποία αποτελεί και το βασικό μέτοχο της ΕΒΖ Α.Ε., εκπροσώπων της εταιρίας συμβούλων Kantor που εκπόνησε για λογαριασμό της βιομηχανίας σχέδιο αναδιάρθρωσής της, δύο υφυπουργών του Έβρου, ενός αναπληρωτή υπουργού και βουλευτών των Σερρών, εκπροσώπων του πρώτου και του δευτέρου βαθμού τοπικής αυτοδιοίκησης και των δύο νομών, εκπροσώπων των εργαζομένων και των αγροτών και των δύο ζαχαρουργείων, στο τέλος δε και του αναπληρωτή υπουργού οικονομικών, κου Σταϊκούρα, καμία πρόοδος δεν επετεύχθη στο θέμα του κλεισίματος των δύο εργοστασίων.

Το διοικητικό συμβούλιο της ΕΒΖ Α.Ε., το οποίο αποτελεί εκτελεστικό όργανο της κυβέρνησης, είχε ήδη αποφασίσει να κλείσει τα ζαχαρουργεία της Ορεστιάδας και των Σερρών, αποδεχόμενο το σχέδιο αναδιάρθρωσης των συμβούλων της Kantor. Κανείς δεν άκουγε και δεν λάμβανε υπόψη τα αντίθετα επιχειρήματα, αυτά δηλαδή που στήριζαν την απρόσκοπτη λειτουργία και των τριών ζαχαρουργείων της βιομηχανίας.

Απορίας άξιο είναι το γεγονός (όχι βέβαια γι’ αυτούς που γνωρίζουν όλα όσα συμβαίνουν στους κόλπους της βιομηχανίας όλα αυτά τα χρόνια) ότι όλοι αυτοί οι ειδικοί τηρούν άκαμπτη στάση για την τύχη των δύο εργοστασίων και κατ’ επέκταση για το μέλλον της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, όταν ακόμα και ένας μέσος πολίτης με απλές οικονομικές και χρηματοοικονομικές γνώσεις μπορεί να αντιληφθεί ότι η ελληνική βιομηχανία ζάχαρης μπορεί να είναι όχι μόνο βιώσιμη αλλά και κερδοφόρα.

Πράγματι από τις δημοσιευμένες ετήσιες οικονομικές εκθέσεις της προκύπτει ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική μεταποιητική βιομηχανία της χώρας με μεγάλο κύκλο εργασιών, ο οποίος ακόμη και μετά την αναγκαστική μείωση, λόγω της πολιτικής της ευρωπαϊκής ένωσης, της παραγωγής της στο μισό και συγκεκριμένα στους 158.702 τόνους, παρέμενε και παραμένει υψηλός, μια βιομηχανία με μεγάλης αξίας ακίνητη περιουσία, χωρίς μεγάλες υποθήκες ή άλλες δεσμεύεις στα περιουσιακά της στοιχεία, χωρίς βάρη ή άλλες σοβαρές οφειλές, με μοναδική οφειλή ένα φυσιολογικό για τον κύκλο εργασιών της και εξυπηρετούμενο βραχυπρόθεσμο δάνειο.

Ενδεικτικά ο κύκλος εργασιών της ακόμα και σ’ αυτά τα χρόνια της ύφεσης ανήλθε στο ποσό των 228.354.811 ευρώ για το έτος 2012-2013, στο ποσό των 228.965.927 ευρώ για το έτος 2011-2012, ενώ για το εννιάμηνο 1-7-2013 έως και 31-3-2014 οι πωλήσεις ανέρχονται στο ποσό των 139.034.116 ευρώ. Μόλις δε πριν από μια πενταετία η βιομηχανία επεξεργαζόταν ζαχαρότευτλα από 400.000 στρέμματα και παρήγαγε όλη την ποσότητα των 158.702 τόνων ζάχαρης που δικαιούται η χώρα να παράγει. Πολύ σημαντικό επίσης είναι το γεγονός ότι η πολύχρονη παρουσία της βιομηχανίας έχει δημιουργήσει υψηλή τεχνογνωσία στις περιοχές στις οποίες λειτουργούν τα εργοστάσιά της, τεχνογνωσία η οποία θα αποτελέσει πλεονέκτημα για τη χώρα μας κατά την επαναδιαπραγμάτευση των ποσοστώσεων στα πλαίσια της ΚΑΠ το έτος 2017, εφόσον βέβαια τα εργοστάσια παραμένουν ανοιχτά.

Αυτό που συνέβη τις τρεις τελευταίες χρονιές, τις χρονιές δηλαδή που μπήκαν και στο στόχαστρο της εταιρίας συμβούλων, από τις οποίες σημειωτέον η μία τυγχάνει και κερδοφόρα (2011-2012 κέρδη 2.956.642 ευρώ), είναι ότι μειώθηκαν κατά πολύ τα καλλιεργούμενα με ζαχαρότευτλα στρέμματα αγροτεμαχίων, με αποτέλεσμα η βιομηχανία να παρουσιάσει ζημίες, που οφείλονται στην αύξηση του κόστους παραγωγής εξαιτίας της μείωσης των επεξεργασθέντων ποσοτήτων.

Από κανέναν όμως δεν αναφέρεται η αιτία της ραγδαίας μείωσης των καλλιεργούμενων στρεμμάτων που δεν είναι άλλη από την εξόφθαλμα σκόπιμη πολιτική της κυβέρνησης, με εκτελεστικό όργανο τη διοίκηση της βιομηχανίας, να μειώσει την παραγωγή, στόχο που πέτυχε με τη μεγάλη και αδικαιολόγητη, κατά την τελευταία τριετία, μείωση των τιμών που δόθηκαν στους παραγωγούς, με τη δημιουργία κλίματος αναξιοπιστίας μεταξύ της βιομηχανίας και των παραγωγών, το οποίο επετεύχθη με τις συνεχείς καθυστερήσεις στις ανακοινώσεις των αποφάσεών της για τις τιμές, με την προχειρότητα στην εφαρμογή του προγράμματος ολοκληρωμένης διαχείρισης παραγωγής τεύτλων όσον αφορά την ενημέρωση των παραγωγών για τις δεσμεύσεις και τις κυρώσεις αυτού, με τη μη πληρωμή έως σήμερα του ποσού που έπρεπε να καταβληθεί στους παραγωγούς στα πλαίσια του προγράμματος αυτού, καθώς και με τη συνεχιζόμενη διαγωνιστική διαδικασία πώλησης της συμμετοχής της Αγροτικής Τράπεζας στη βιομηχανία από τον εκκαθαριστή αυτής από το έτος 2011 και έως σήμερα.

Όλα τα παραπάνω δημιούργησαν αβεβαιότητα και ανασφάλεια στους αγρότες, με αποτέλεσμα να τους οδηγήσουν στη σταδιακή εγκατάλειψη της καλλιέργειας ζαχαρότευτλων και στη στροφή σε άλλες καλλιέργειες. Έτσι φτάσαμε το φετινό καλλιεργητικό έτος να σπαρθούν μόνο 78.000 περίπου στρέμματα, ενώ πριν από πέντε μόλις χρόνια καλλιεργούνταν 400.000 στρέμματα περίπου σε όλη τη χώρα.

Ποιο θα είναι όμως το κέρδος από το κλείσιμο των δύο εργοστασίων; Κατά την άποψη της διοίκησης και της κυβέρνησης η μείωση των λειτουργικών εξόδων θα μειώσει το κόστος παραγωγής, κατά την άποψή μας το αποτέλεσμα δεν θα είναι άλλο παρά η μεγαλύτερη μείωση των καλλιεργούμενων εκτάσεων, διότι κανείς παραγωγός δεν πρόκειται να καλλιεργήσει ζαχαρότευτλα δίπλα σε ένα κλειστό ζαχαρουργείο και επομένως πολύ γρήγορα το κόστος παραγωγής, αντί να μειωθεί όπως υποστηρίζουν, θα αυξηθεί.
Μοναδική λύση αποτελεί η παροχή κινήτρων στους παραγωγούς για την αύξηση της καλλιέργειας ζαχαρότευτλων, με την αύξηση της τιμής τους, με την καταβολή του ποσού της ολοκληρωμένης διαχείρισης, με τη διεκδίκηση της συνδεδεμένης ενίσχυσης στα πλαίσια της ΚΑΠ, καθώς και με την αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των παραγωγών και της βιομηχανίας.
Όπως όμως αποδείχθηκε η απόφαση έχει ήδη ληφθεί εδώ και χρόνια και είναι η απαξίωση της ελληνικής βιομηχανίας ζάχαρης και η πώλησή της έναντι πινακίου φακής σε υποψήφιους αγοραστές – εκλεκτούς των κυβερνώντων μας.

Τι μας απομένει από εδώ και πέρα; Κατά την άποψή μας, την οποία καταθέσαμε δημόσια και νωρίτερα, περιλαμβάνεται δε στον πυλώνα του προγράμματος της παράταξής μας που αναφέρεται στην ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας, απαιτείται η άμεση και σοβαρή ενασχόληση με το θέμα αυτό των Δήμων στα όρια των οποίων βρίσκονται τα εργοστάσια, η διερεύνηση με ειδικούς επιστήμονες της πραγματικής οικονομικής θέσης της βιομηχανίας και στη συνέχεια η κατάρτιση επιστημονικής πρότασης και η διεκδίκηση της διαχείρισης των εργοστασίων από αυτούς, σε συνεργασία ίσως και με άλλους τοπικούς φορείς.

Την κρίσιμη αυτή εποχή για τη χώρα και τους πολίτες η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να πάρει τη θέση που της αρμόζει, να προστατεύσει τους δημότες από την ασυδοσία των κυβερνώντων, να υπερασπιστεί τις τοπικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και να διεκδικήσει το σχεδιασμό και τη διαχείριση της τοπικής ανάπτυξης.

Μαρία Γκουγκουσκίδου
επικεφαλής της δημοτικής παράταξης
«ΔΗΜΟΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ | ΤΟΠΟΣ ΝΑ ΖΩ»

Ν. Παπανδρέου :«Τόσο καιρό ήταν ωραία που βρίζανε τον Γιώργο. Τώρα πού δεν είναι εδώ ο Γιώργος τι αλήθεια θα κάνουν;»”.

Βολές κατά της συγκυβέρνησης αλλά και στελεχών του ΠΑΣΟΚ που καταλαμβάνουν υπουργικές θέσεις εξαπολύει ο αδερφός του πρώην πρωθυπουργού, Ν. Α. Παπανδρέου, καταγγέλλοντας ότι "σε αυτόν το τόπο δεν θέλουν να αλλάξουν το παραμικρό"

Γράφει χαρακτηριστικά ο Βηματοδότης:

“Σε μία από τις συχνές παρεμβάσεις του όπου τοποθετείται πολιτικά, ο Νίκος Α. Παπανδρέου επιτίθεται εναντίον των πάντων. Λέει ότι η συντηρητική αυτή παράταξη που έχει την πλειοψηφία στη Βουλή δεν μπορεί να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται. 

Σε παρατήρηση ότι στην κυβέρνηση η οποία επιχειρεί τις μεταρρυθμίσεις μετέχουν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η απάντησή του ήταν ότι και αυτοί δεν κάνουν τίποτα: «Η πρώτη κίνηση του Λοβέρδου ως υπουργού Παιδείας ποια ήταν;» αναρωτήθηκε και την απάντηση την έδωσε μόνος του: «Να μην κάνει τίποτα», για να προσθέσει ευθύς αμέσως: «Είναι εξωφρενικό να μη θέλουν να αλλάξουν τίποτα σε αυτόν τον τόπο και να επιδιώκουν να μην κινηθεί το παραμικρό».

Αλλά το ξέσπασμα του αδελφού του πρώην πρωθυπουργού δεν σταματά εδώ και με εμφανές στο πρόσωπό του το παράπονο πως «για όλα φταίει ο Παπανδρέου» λέει: «Τόσο καιρό ήταν ωραία που βρίζανε τον Γιώργο. Τώρα πού δεν είναι εδώ ο Γιώργος τι αλήθεια θα κάνουν;»”.

http://7imeres.gr/

Άρθρο-καταπέλτης Ο. Κορακίδη: «Η κομματική γραφειοκρατία του ΠΑΣΟΚ εκφράζει μόνο τους «υπουργίσιμους»

Ένα πυκνό άρθρο σε πολιτικά νοήματα αλλά και μια αιχμηρή καταγραφή των επιλογών και της παρουσίας της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ από τότε που συνέπραξε κυβερνητικά με την Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος και δημοτικού συμβούλου Αλίμου Οδυσσέα Κορακίδη:

Πριν τρία χρόνια το πρόβλημα ήταν ένας εκλεγμένος Πρωθυπουργός του 44% και οι πολιτικές του. Έπρεπε να φύγει από τη μέση. Για το καλό της παράταξης για το καλό του τόπου, όπως μας έλεγαν. Ήταν η πρώτη απομάκρυνση χωρίς εκλογές για Πρωθυπουργό μετά από πολλές δεκαετίες. Τρία χρόνια μετά ξέρουμε καλά πως τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο για τους πολίτες και τη χώρα.

Αν εξαιρέσουμε την οβιδιακή μεταμόρφωση του κου Σαμαρά από την υστερική αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, κανένα χρέος δεν μειώθηκε, καμία αλλαγή δεν συντελέστηκε στο κράτος. Αντίθετα πολλές μεταρρύθμισες ξηλώθηκαν.

Ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε ένα κόμμα που παρά τα προβλήματα παρέμεινε ένα ισχυρό κόμμα με οργάνωση, στελέχη, που κατάφερνε να διαμορφώνει τις πολιτικές εξελίξεις και να πρωταγωνιστεί σε αυτές. Το παρέλαβε αφού διάφορα στελέχη είχαν προηγηθεί και είχαν ζητήσει αλλαγή πορείας της παράταξης και του τόπου. Προφανώς προς το καλύτερο. Παρ’ όλα αυτά στις εκλογές του 2012 το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στην τρίτη θέση. Αποτέλεσμα που απέχει πολύ από το να αποτελεί επιτυχία.

Σε μια προσπάθεια ανασύνταξης και ορθά, τον Μάρτιο του 2013 πραγματοποιήθηκε συνέδριο ανασύνταξης του ΠΑΣΟΚ που όμως και αυτό απέτυχε αφού λίγους μήνες μετά, οδηγηθήκαμε στο σχήμα της Ελιάς.

Η Ελιά ήταν η Τρίτη κατά σειρά αποτυχία, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών. Παρά τα δεκάδες χιλιάδες μέλη, ψηφοφόρους και ηγεσίες των κινημάτων και των κομμάτων που συστρατεύτηκαν στο εγχείρημα της Ελιάς, κατάφερε μετά κόπων να συγκεντρώσει τις μισές ψήφους απ ότι είχε συγκεντρώσει το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου στα χειρότερα του. Λίγες περισσότερες απ’ όσες είχε συγκεντρώσει το κόμμα του κου Καρατζαφέρη στις Ευρωεκλογές του 2009.

Τώρα είναι η σειρά της Δημοκρατικής Παράταξης και μετά τι;
Η έκβαση του εγχειρήματος με βάση τις σημερινές κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες είναι δεδομένη. Μια αρνητική εξέλιξη θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Όμως πρόκειται για άγνοια ή για μια ακόμη προσπάθεια να κερδίσει χρόνο η ηγεσία του κινήματος;

Το βέβαιο είναι πως όλη αυτή η διαδρομή δεν προέκυψε τυχαία.

Οι ευθύνες της ηγεσίας


Η σημερινή ηγεσία όχι μόνο δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να ενώσει το χώρο αλλά έκανε τα πάντα για να τον διασπάσει και να τον αποπολιτικοποιήσει. Από τον τρόπο που επέλεξε να κινηθεί για την αλλαγή ηγεσίας, μέχρι τα στελέχη που έδιωξε από τον χώρο και την εμμονή με την προηγούμενη ηγεσία. Αν ψάξει κανείς, δύσκολα θα βρει μια δήλωση υπεράσπισης της διαδρομής και της προσφοράς του ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια από τη σημερινή ηγεσία.

Πολιτική ατζέντα ή νομή εξουσίας;

Δύσκολα επίσης θα διακρίνει κανείς και μια συγκεκριμένη προοδευτική και κοινωνικά δίκαιη ατζέντα. Η δική μας πρόταση για το που θέλουμε να πάμε τη χώρα. Όχι τι μας επιβάλουν τα μνημόνια αλλά ένα δικό μας σχέδιο, μια πρόταση που θα καταθέσουμε στον Ελληνικό λαό και θα ζητήσουμε τη δική του πλειοψηφική στήριξη για να την υλοποιήσουμε.

Τα δύο αυτά χρόνια δεν έχει γίνει καμιά οργανωμένη προσπάθεια παραγωγής πολιτικής πρότασης και στόχευσης. Καμιά προσπάθεια ενημέρωσης, συζήτησης και συμμετοχής των στελεχών μας και της βάσης.

Αν εξαιρέσουμε την περιβόητη επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και του χρέους, που πήγε όμως περίπατο, η κομματική γραφειοκρατία έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον για το μοίρασμα των Υπουργείων παρά για τις πολιτικές. Είναι ίσως η μόνη κοινωνική τάξη, αυτή των υπουργήσιμων, που το σημερινό ΠΑΣΟΚ μπορεί να καυχηθεί ότι εκπροσωπεί.

Ακόμη και οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι και χαμηλόμισθοι βρήκαν αποκούμπι στον Δανή Τζαμτζή τον Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας όταν αυτός έσπευσε να τους υπερασπιστεί και να καταγγείλει τις αυξήσεις στου Δικαστικούς που έδωσαν μόνοι τους, στους εαυτούς τους.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν επίσης αλλού όταν ο Σαμαράς πούλαγε τσαμπουκά στην πλεονασματική (χάρη στο ΠΑΣΟΚ) ΕΡΤ, στην ιδιωτικοποίηση του κρατικού μονοπωλίου του τζόγου, στον έναν «επενδυτή» στο Ελληνικό, στον διαφαινόμενο επίσης έναν επενδυτή στη ΔΕΗ, στην αναχρηματοδότηση των τραπεζών με λεφτά του πολίτη για να καταλήξουν πάλι στις γνωστές οικογένειες, στον έλεγχο μόλις 40 ονομάτων από την λίστα Λαγκάρτ εδώ και 3 χρόνια, στην επαναφορά της συνέντευξης για την αξιολόγηση των στελεχών του Δημοσίου, στην πλήρη κατάρρευση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα και στους μισθούς των 300 και 400 ευρώ.

Θέλω να θυμίσω εδώ πως επί Κυβερνήσεως Παπανδρέου δεν είχε τολμήσει κανείς να αγγίξει τον κατώτατο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, αλλά είπαμε έπρεπε να φύγει.

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ όμως δεν φαίνεται να είναι καθόλου απών όταν αποδέχεται να είναι ομοτράπεζος του, Υπουργός, συνήγορος των κατηγορουμένων των εταιριών Energa και Hellas Power για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος που φτάνει τα 270 εκ. ευρώ.

Η ευθύνη του καθενός μας
Καλός ή κακώς όμως αυτή η πορεία είναι πλέον σε όλους μας γνωστή. Τώρα δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ξέρουμε.

Ξέρουμε επίσης και για την ουσιαστική διάλυση του ΠΑΣΟΚ και τη μετατροπή του σε κόμμα χωρίς ταυτότητα, με στρατηγικό στόχο την πάση θυσία παραμονή στην εξουσία.

Όσοι όμως διετέλεσαν και διατελούν σε κομματικό και δημόσιο αξίωμα και έχουν μια διαδρομή οφείλουν ως σεβασμό στην ιστορία τους να πάρουν θέση.

Περιμένοντας πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες ή με άλλα λόγια άλλη μια αποτυχία της ηγεσίας, για να μιλήσουν, το πιο πιθανό είναι να μην είναι κανείς εκεί για να τους ακούσει.

Ο τρίτος πόλος
Οφείλουν λοιπόν να πάρουν θέση απέναντι στις διεργασίες για ένα μικρό κόμμα στο χώρο του κέντρου που θα είναι ο μπαλαντέρ της εξουσίας ή στην ανασύνταξη της μεγάλης Δημοκρατικής παράταξης που τις τελευταίες δεκαετίες είχε ως εκφραστή το ΠΑΣΟΚ.

Στην πατρίδα μας είχαμε πάντα ένα πολυκομματικό σύστημα με ξεκάθαρο όμως και ισχυρό δίπολο. Από τη μια οι συντηρητικές δυνάμεις που εξέφραζαν κλειστά συστήματα εξουσίας και από την άλλη οι προοδευτικές που εξέφραζαν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και ήταν πάντα μαζικές.

Ακόμη και σε περιόδους έντονης αμφισβήτησης του δικομματισμού, σε περιόδους μεγάλης πολιτικής κρίσης όπου είχαμε διάσπαση των ιστορικών παρατάξεων αργά η γρήγορα το σύστημα ξαναβρήκε τη σταθερά με την ύπαρξη ενός ισχυρού διπολικού μπλοκ. Μιας κεντροδεξιάς και μιας κεντροαριστερής παράταξης.

Είναι δεδομένο πως η μετά μνημονίου εποχή θα βρει ξανά τον τόπο μας με ένα ισχυρό δικομματισμό. Πιθανότατα όχι το ίδιο ισχυρό σε σχέση με το παρελθόν αλλά σίγουρα ικανό να σχηματίζει μονοκομματικές Κυβερνήσεις.

Όσοι μας μιλούν για τον τρίτο πόλο στην πραγματικότητα δεν αγνοούν την ιστορία. Απλά επιδιώκουν την δημιουργία ενός μικρού κόμματος του κέντρου που θα διαπραγματεύεται ως συμπλήρωμα τη νομή της εξουσίας.

Κατά τη γνώμη μου η μόνη θαρραλέα λύση στηρίζεται στο τρίπτυχο, πρόσωπα, πολιτικές, συμμετοχή.

Είναι ξεκάθαρο πως χρειαζόμαστε εδώ και τώρα αλλαγή προσώπων. Από τον πρόεδρο που έχει τη δική του συμβολή στη σημερινή εικόνα του ΠΑΣΟΚ και που σε όλες τις μετρήσεις καταλαμβάνει τις τελευταίες θέσεις δημοφιλίας μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, μέχρι και μιας σειράς άλλων στελεχών που προκάλεσαν ή προκαλούν την κοινωνία, ουρανοκατέβατων, χωρίς καμία κοινωνική σύνδεση, με περγαμηνές πολιτικού μάρκετινγκ που στην πράξη όμως απέδωσε ελάχιστα ως καθόλου.

Όπως αναγκαίο είναι να βουτήξουμε στις κοινωνικές και πολιτικές δεξαμενές που έχει η παράταξη, στην αυτοδιοίκηση, στα επιστημονικά και επαγγελματικά σωματεία, εκεί που υπάρχουν εκατοντάδες εξαιρετικά στελέχη, δοκιμασμένα, ικανά μακριά από αυλές και κόλακες.

Είναι επίσης αναγκαία η αλλαγή εδώ και τώρα της πολιτικής μας. Με λήξη της συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, απαλλαγή εδώ και τώρα από το σύνδρομο του κυβερνητισμού, συγκεκριμένη πολιτική πρόταση για την χώρα και την κοινωνία.
Τέλος συμμετοχή. Είναι δεδομένο ότι κανένας πρόεδρος, κανένα πολιτικό συμβούλιο καμιά κεντρική επιτροπή δεν νομιμοποιείται να κλείνει ένα κόμμα, να ανοίγει ένα άλλο, να κάνει Κυβερνητικές συμμαχίες και να αποφασίζει να μην κατέβει στις εκλογές.

Η συμμετοχή των μελών είναι μια δημοκρατική κατάκτηση για τον χώρο μας και μόνο η βάση είναι αυτή μέσα από ανοιχτές και διαφανείς διαδικασίες που μπορεί να πάρει τέτοιες αποφάσεις.

*Το άρθρο του Οδυσσέα Κορακίδη δημοσιεύθηκε αρχικά στο tvxs.gr

Πετσάλνικος:«Αν ο Παπανδρέου είχε κάνει ντηλ με τα συμφέροντα, θα είχε παραμείνει Πρωθυπουργός»

Το περασμένο σαβ/κο, ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής και εις εκ των πιο ακέραιων διαχρονικά πολιτικών ανδρών Φίλιππος Πετσάλνικος, παρέθεσε μια ιστορική συνέντευξη στην εκπομπή της ΝΕΡΙΤ «Σαββατοκύριακο στη ΝΕΡΙΤ» και στις δημοσιογράφους Βάλια Πετούρη, Βούλα Κεχαγιά και Μάριον Μιχελιδάκη. Σ' αυτή τη συνέντευξη (πατήστε πάνω στο screenshot, από το σημείο 20:15 και έπειτα) μιλά ανοιχτά για την διετία της κυβέρνησης Παπανδρέου, αφηγούμενος από την διαπίστωση του υπέρογκου ελλείμματος και την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης, μέχρι την πτώση της κυβέρνησης λόγω του δημοψηφίσματος τον Νοέμβριο του 2011.

Παρακολουθώντας τη συνέντευξη του πρώην Προέδρου της Βουλής,και αποδίδοντας όσο γίνεται ακριβέστερα τα λεγόμενά του, μπορούμε να την χωρίσουμε στα εξής σημεία:

Έλλειμμα 2009:
Ο Πετσάλνικος ξεκινά τη συνέντευξή του με την αυτονόητη παραδοχή ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβαν και δεν δημιούργησαν την κρίσιμη κατάσταση για την χώρα, μιας και η απερχόμενη κυβέρνηση Καραμανλή άφηνε πίσω της ένα υπέρογκο έλλειμμα 15,6% του ΑΕΠ κι ένα χρέος που κάλπαζε. Πριν την 4η Οκτωβρίου του 2009, η τότε αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορούσε να γνωρίζει το ακριβές μέγεθος του ελλείμματος, υπενθυμίζοντας ο Πετσάλνικος την επιστολή Καραμανλή 2 ημέρες πριν τις εκλογές, στην οποία γινόταν λόγος για έλλειμμα στο 6% του ΑΕΠ. Τοποθετούμενος ο Πετσάλνικος και για τις δήθεν προειδοποιήσεις Προβόπουλου στον Παπανδρέου, εκείνος απάντησε ότι είχε δεχθεί τον πρώην πια πρόεδρο της ΤτΕ στην Βουλή, με τον τελευταίο να του δηλώνει ότι δεν είχε μιλήσει για εκτίναξη του ελλείμματος, η οποία δεν διέφερε κατά πολύ από την εκτίμηση της κυβέρνησης Καραμανλή. Ο Προβόπουλος εκτιμούσε για διψήφιο έλλειμμα γύρω στο 10% και όχι στο 15,6%, όπως και τελικά εκτιμήθηκε από την Eurostat. Αυτή η διαφορά για τον Πετσάλνικο ως προς το ύψος του ελλείμματος ήταν καθοριστική και για την προσφυγή της χώρας στον Μηχανισμό Στήριξης, μιας και αν το έλλειμμα ήταν στο 10%, η χώρα δεν θα διέτρεχε κίνδυνο χρεοκοπίας.

ΔΝΤ/Επαφές Παπανδρέου
Ως προς τον εν γένει ρόλο του ΔΝΤ και τις επαφές του Παπανδρέου με τον Στρος Καν, ο Πετσάλνικος είπε το αυτονόητο: Ότι ο κάθε αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορεί να έχει επαφές με θεσμικούς παράγοντες, λέγοντας μάλιστα ότι ο ίδιος ο Στρος Καν δεν ήξερε το ακριβές μέγεθος του ελλείμματος, σ' αντίθεση με τον πρώην πρόεδρο της Κομισιόν Μπαρόζο, ο οποίος επανειλημμένως δεχόταν τα ψεύτικα στοιχεία των κυβερνήσεων Καραμανλή. Ο Πετσάλνικος επίσης υπενθύμισε ότι ο Παπανδρέου έκανε αγώνα στην Ευρώπη για να πείσει τους εταίρους να στήσουν από το μηδέν έναν Μηχανισμό Στήριξης, με τους τελευταίους, μέσω της Άγκελα Μέρκελ να ζητούν επίμονα τη συμμετοχή του Ταμείου, λόγω εμπειρίας και τεχνογνωσίας στη διάσωση χωρών που βρίσκονταν στο χείλος της χρεοκοπίας. Για τον Πετσάλνικο, οι ευρωπαίοι εταίροι άργησαν να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα ήταν πανευρωπαϊκό, παρακούοντας τις συνεχείς εκκλήσεις Παπανδρέου, με την Μέρκελ να κοιτά μονάχα στις εσωτερικές εκλογές στα γερμανικά κρατίδια. Ο Πετσάλνικος επίσης δεν παρέλειψε να αναφέρει και τα προβλήματα που προέκυψαν από την εφαρμογή του προγράμματος, εστιάζοντας στην καταβύθιση του ΑΕΠ κατά 20%, την εκτίναξη της ανεργίας και την διάλυση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας.

Ψηφοφορία ή όχι του Πρώτου Μνημονίου με 180 βουλευτές
Ο Πετσάλνικος έκανε σ' αυτό το σημείο αναδρομή στον υπονομευτικό ρόλο του Σαμαρά στην τότε συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής, με την δεδηλωμένη πρόθεση της ΝΔ να μην ψηφίσει το μνημόνιο. Μάλιστα ο Πετσάλνικος τονίζει ότι στην περίπτωση που το πρόγραμμα πήγαινε με τις 180 ψήφους και καταψηφιζόταν από την Ελληνική Βουλή, τότε θα ήταν αδύνατο τα Κοινοβούλια των άλλων χωρών να δεχθούν να βοηθήσουν την Ελλάδα, με αποτέλεσμα η βοήθεια να χαθεί και η χώρα να χρεοκοπήσει.

Ημέρες πτώσης Παπανδρέου/ πρόταση πρωθυπουργίας σε Πετσάλνικο
Σ' αυτό το σημείο της συνέντευξής του, ο Πετσάλνικος λέει αλήθειες που πονάνε. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι παρά τις δικές του αντιρρήσεις, Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στην ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον ίδιο (λόγω και των απανωτών αρνήσεων άλλων υποψηφίων), επιμένοντας οι δύο αρχηγοί στην αναγκαιότητα ανάληψης της πρωθυπουργίας από ένα θεσμικό πρόσωπο, όπως ο Πρόεδρος της Βουλής. Ως προς την πτώση/ανατροπή, όπως χαρακτήρισε ο ίδιος ο Πετσάλνικος της κυβέρνησης Παπανδρέου, δηλώνει ότι ο Παπανδρέου αναγκάστηκε σε παραίτηση, με τραπεζικούς και οικονομικούς παράγοντες να συμβάλλουν στην διαμόρφωση σε βάρος κλίματος . Είπε χαρακτηριστικά ότι αν ο Παπανδρέου έκανε ντηλ με τα οικονομικά συμφέροντα, θα είχε παραμείνει πρωθυπουργός.

Δημοψήφισμα:
Ο Πετσάλνικος αναφέρει στη συνέντευξη, ότι ο Παπανδρέου πρότεινε δημοψήφισμα για την συμφωνία της 26ης-27ης Οκτωβρίου για το κούρεμα του χρέους στον ιδιωτικό τομέα. Αποκαλύπτει μάλιστα ο ίδιος ότι ο Παπανδρέου δεν σκόπευε να προκηρύξει άμεσα δημοψήφισμα, μεταθέτοντάς το για τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2012, και αφού είχαν ολοκληρωθεί οι τεχνικές λεπτομέρειες της συμφωνίας. Ο Παπανδρέου, σύμφωνα με τον Πετσάλνικο, είχε προϊδεάσει τους ευρωπαίους εταίρους για το δημοψήφισμα, λόγω της έκρυθμης κατάστασης στην Ελλάδα, προϊόν της επίμονης άρνησης Σαμαρά να παρέχει την ελάχιστη συναίνεση, λέγοντας ο πρώην πρωθυπουργός ότι είναι πιθανόν να χρειαστεί απευθείας συναίνεση του λαού. Με την πρωτοβουλία Παπανδρέου συμφώνησε απολύτως και η Μέρκελ, με τον Σαρκοζί να παραφουσκώνει την δήθεν αντίδρασή του για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης.

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Πετσάλνικος λέει ξεκάθαρα ότι ο Παπανδρέου αδειάστηκε από τον Βενιζέλο. Καταθέτοντας και μια προσωπική μαρτυρία, ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής αποκάλυψε ότι μετά την επιστροφή Παπανδρέου από τις Κάννες, δέχθηκε στο γραφείο του επιστολές από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Αποστολάκη, Καϊλή, Κεφαλίδου), οι οποίες αντιτίθεντο στην ιδέα του δημοψηφίσματος. Σε συνδυασμό με τις προφορικές τοποθετήσεις κι άλλων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, ήταν φανερό ότι πλέον φάνταζε αδύνατη η επίτευξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ενώπιον αυτής της κατάστασης, ο Πετσάλνικος πρότεινε στον Παπανδρέου να μιλήσει ανοιχτά για την προσπάθεια ανατροπής στην Βουλή και αν μπορούν να τον ρίξουν οι ίδιοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ο Παπανδρέου όμως, σύμφωνα με την μαρτυρία Πετσάλνικου, απάντησε ότι αν ακολουθούσε την συμβουλή του, η χώρα θα πήγαινε σε εκλογές το αργότερο σε 40 μέρες, φοβούμενος ότι μέσα σ' αυτό το διάστημα η χώρα μπορούσε να σκάσει, με τους εταίρους πιθανόν να κάνουν πίσω από τη Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011..

- See more at: http://www.epikairo.gr

Σ.ΞΥΝΙΔΗΣ :ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Μα για πόσο θα προσποιείστε ότι δεν βλέπετε το αδιέξοδο μπροστά μας; Παλαιοκομματική αντίληψη στη διακυβέρνηση της χώρας όπως τον παλιό καλό καιρό. Οι αντιμισθίες να μπαίνουν στο βιβλιάριο και έχει ο Θεός. Λίγο κάποιος Κινέζος κάτι θα φέρει στη χώρα, λίγο οι ντόπιοι εργολάβοι να κινηθούν με αντίτιμο τις ρυθμίσεις των χρεών τους και μπορεί όλα να πάνε καλά. Κι αν πάνε καλά οι επόμενες εκλογές …. ποιός θα μας κουνήσει από την εξουσία;

Οι ξεδοντιασμένοι συνδικαλιστές παντός καιρού; Ή μήπως αυτοί που δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμη στο μυαλό τους αν είναι επαναστάτες αντιεξουσιαστές που παίζουν στα πενήντα τους με τις μολότωφ ή διαχειριστές των υπολειμμάτων του πειραματόζωου της αλά καπιταλισμό παγκοσμιοποίησης;

Η Άνοιξη της ελληνικής πολιτικής δεν ξεκίνησε στην ουσία ποτέ. Κατακλυσμός και χαλάζι ρήμαξαν κάθε επικείμενη καρποφορία και η σημερινή πολιτική ηγεσία ψεκάζει καθημερινά με χημικά ανύπαρκτους καρπούς.

Ο Bob Fosse στο “All that jazz” περιέγραφε τα στάδια προς το μοιραίο:Anger - Θυμός

Denial - Άρνηση

Bargaining - Παζάρεμα

Depression - Μελαγχολία

Acceptance - Παραδοχή

Θυμώσαμε - επιδείξαμε άρνηση - παζαρέψαμε και βρισκόμαστε σε μελαγχολία. Μας απομένει το στάδιο της παραδοχής. Της παραδοχής της μόνης διεξόδου για τη χώρα. Μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας με ευρύτατη συμφωνία σε ένα ελληνικό πρόγραμμα που θα παραδώσει τη χώρα αποκαταστημένη στο λαό της αλλά και αξιόπιστη εταίρο στους ξένους. Πιο φτωχή ναι. Αλλά επιτέλους αξιόπιστη. Και επειδή αυτοί που θα αναλάβουν το έργο της εφαρμογής αυτής της ατζέντας (και δεν μας ενδιαφέρει ποιοι θα είναι αρκεί να κάνουν τη δουλειά που θα τους ανατεθεί) θα είναι πρόσωπα που θα χαίρουν εκτίμησης αλλά όχι συμπάθειας (κάτι σαν τον γιατρό που ακρωτηριάζει για να σώσει) θα δεσμευθούν ότι θα επιτελέσουν το ύψιστο καθήκον και θα αποσυρθούν αμέσως μετά από τη δημόσια ζωή μη επιζητώντας αξιώματα, τιμές αλλά και αντιμισθίες. 

Αν από τις θεσμικές αλλαγές που τέθηκαν επί τάπητος από το 2010 και μέχρι σήμερα, αφαιρεθούν αυτές που με σκοπιμότητα τεχνηέντως, κυνικά και αναίσχυντα φύτεψαν στην πολιτική ατζέντα τα «μακριά χέρια» των μόνιμα προνομιούχων αντιπαραγωγικών δυνάμεων της χώρας (εύκολη δουλειά για όσους πέρασαν από τη διαχείριση εξουσίας να τα ξεχωρίσουν) τότε έχουμε όλη την ατζέντα των αναγκαίων αλλαγών. Και οι αλλαγές αυτές δεν μπορεί να είναι μόνο φόροι, απολύσεις, καταστροφή. Φτάνει πια. Νομίζετε ότι σας παρουσιάζω ουτοπία; Ότι είμαι εκτός πραγματικότητας; Εκεί θα καταλήξουμε ούτως ή άλλως μετά την ολοκληρωτική ισοπέδωση και τον επερχόμενο τελευταίο -και πλέον επώδυνο- βιασμό. Γιατί να μην το αποφύγουμε; Γιατί κάποιοι ηγήτορές μας (νυν και επίδοξοι) δεν θέλουν να αποδεχθούν τη μόνη πραγματικότητα; ("The only reality" που λέει και ο Bob Fosse;)