Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Αν οι ηγέτες ήταν κάπως έτσι…

Είναι καλό να θυμούνται όσοι δεν έχουνε κοντή μνήμη, πως η ιστορία έχει καταγράψει ότι ένας Έλληνας Πρωθυπουργός δίδαξε την διεθνιστική αλληλεγγύη σε ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Τον Ιούνιο του 1982, το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο.

Τον Αύγουστο του 1982, ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στη Βηρυτό.

16 Σεπτέμβρη 1982 και ώρα 18:00, τα ισραηλινά στρατεύματα ξεκινούν τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα.

Στις 18 Σεπτέμβρη, η καταμέτρηση των νεκρών (μόνον γυναικόπαιδα) φθάνει τον αριθμό των 3.000.

Στις 30 Αυγούστου 1982, θα αναχωρήσει από το λιμάνι της Βηρυτού ο Γιάσερ Αραφάτ μαζί με τους Φενταγίν της επανάστασης, με ελληνικό πλοίο.

Οι μαχητές της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με ευθύνη του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου και ενάντια στους συνένοχους «πολιτισμένους» ηγέτες της δύσης, θα φθάσουν στην Αθήνα και θα βρούνε καταφύγιο στην Ελλάδα του Ανδρέα.

Από τους δυτικούς ηγέτες, μόνον ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Ιταλίας Σάντρο Περτίνι, παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητες που του παρείχε το Σύνταγμα της χώρας του, θα συμπαρασταθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η Μελίνα Μερκούρη, πρωτοστάτησε κι αυτή σ’ αυτή την προσπάθεια να διασωθούν οι Φενταγίν της Επανάστασης, ορκιζόμενη «να καρφώσει την Παλαιστινιακή σημαία στην Ιερουσαλήμ».

Τότε, ο Καραμανλής συμβούλευε να μην αναμειχτούμε, τονίζοντας στον Ανδρέα Παπανδρέου: «τα μεγάλα είναι για μεγάλους».

Ο ίδιος μάλιστα τους υποδέχτηκε στο Φάληρο, παρά τις προτροπές των ισχυρών να μην εμπλακεί η χώρα μας.

Έτσι γράφεται η ιστορία και έτσι θα τη θυμόμαστε όσοι είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές.

Όχι με μισόλογα και παλαιστινιακές μαντήλες για την ανάγκη του φωτογραφικού φακού…


Για όλους αυτούς αλλά και τους κοιμώμενους της σημερινής πολιτικής σκηνής την απάντηση έδινε ο Ανδρέας Παπανδρέου: Λαοί που δεν έχουν μνήμη, δεν έχουν μέλλον!

http://ra64.wordpress.com

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ο θριαμβευτής του πάρτι

Μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων και διεξοδικών αναλύσεων για την κρίση, θα έχετε σίγουρα ακούσει, έστω μια φορά, τη φράση «το πάρτι της υγείας». Οι παλαιότεροι θα θυμάστε και τον όρο «πιράνχας της υγείας».

Σύμφωνα με στοιχεία αξιόπιστης μελέτης ερευνητών του ΟΟΣΑ, οι ενδονοσοκομειακές δαπάνες στην Ελλάδα εκτοξεύθηκαν στα 8,5 δισ. ευρώ το 2009 έναντι 5,7 δισ. ευρώ το 2004, οι φαρμακευτικές δαπάνες απο τα 3,6 δισ. ευρώ το 2004 στα 6,6 δισ. ευρώ το 2009 και το κόστος των λοιπών υπηρεσιών έφτασε τα 1,7 δισ. ευρώ το 2009 από 1 δισ. ευρώ το 2004.

Κορυφαία στιγμή του πάρτι ήταν, δίχως άλλο, τα περίφημα εμβόλια για τη γρίπη του ιού H1N1 καθώς αγοράστηκαν 16 εκατομμύρια δόσεις(!), παρά την απροθυμία των Ελλήνων να εμβολιαστούν. Σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, το 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου κατάφερε με μεγάλες δυσκολίες να ακυρώσει 12,3 εκατομμύρια δόσεις.

Από το 2004 μέχρι το 2009, τις τύχες της χώρας διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, με τον Νικήτα Κακλαμάνη αρχικά στο πόστο του υπουργείου Υγείας και τον Δήμητρη Αβραμόπουλο να τον διαδέχεται τον Φεβρουάριο του 2006 και να παραμένει στην ίδια θέση μέχρι και τις εκλογές του 2009.

Θα περίμενε κανείς ότι η χρεοκοπία του 2009 θα σήμαινε και το οριστικό τέλος ενός υπουργού που απέτυχε με τόσο εκκωφαντικό τρόπο. Κι όμως. Μετά το καταστροφικό του πέρασμα από τον χώρο της Υγείας, ο κ. Αβραμόπουλος έκρινε ότι είναι έτοιμος να διεκδικήσει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τελικά δεν τα κατάφερε αλλά τα επόμενα χρόνια ήταν γεμάτα προσωπικές επιτυχίες: προτιμήθηκε δύο φορές από τους πολίτες της Α’ Αθηνών, έγινε έστω αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ορίστηκε αρχικά υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Στο τωρινό του πόστο όμως δεν θα παραμείνει για πολύ. Για τόσο... πετυχημένους πολιτικούς, υπάρχει πάντοτε στην Ελλάδα μια ακόμα ευκαιρία. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με την έγκριση του «προοδευτικού πόλου» της κυβέρνησης, δηλαδή προσωπικά του Ευάγγελου Βενιζέλου, τον πρότεινε για τη θέση του Επιτρόπου της Ελλάδας στην Κομισιόν.

Η θητεία των Επιτρόπων είναι πενταετής. Το 2019 που θα ολοκληρώνεται η θητεία τους, θα συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δημόσια διαπίστωση της πιο οδυνηρής χρεοκοπίας στη ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους. Τουλάχιστον μέχρι τότε, ο κ. Αβραμόπουλος θα παραμένει ακόμα «στα πράγματα». Αυτό διδάχθηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα από το οδυνηρό φινάλε του πάρτι...

* Ο Μάκης Μυλωνάς γεννήθηκε το 1989 στην Πάτρα κι από το 2008 διατηρεί το blog parapolitiki.com

http://www.protagon.gr

Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :Νιώθω συντετριμμένος από την απώλεια του Δημήτρη Στεφάνου.

Νιώθω συντετριμμένος από την απώλεια του Δημήτρη Στεφάνου.

Τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν τα συναισθήματα όλων όσων τον γνωρίσαμε. Είχα την τιμή να τον έχω για χρόνια στενότατο συνεργάτη. Όλα όσα ζήσαμε μαζί, τόσα χρόνια, οι κοινοί αγώνες για την Κύπρο, για το ΠΑΣΟΚ, το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, και πάνω από όλα για την Πατρίδα, τη σωτηρία της και την αλλαγή της, όλες αυτές οι στιγμές με το Δημήτρη πάντα πρωταγωνιστή, καθιστούν αδιανόητη την απώλειά του.


Πώς να συμβιβαστείς με αυτή;

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ Δημήτρη.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Π.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ :Φορολογία: όχι στα κούφια λόγια, ναι στις θετικές πράξεις

Με αφορμή συνάντηση αντιπροσωπείας του ΠΑΣΟΚ με τον Υπουργό Οικονομικών για θέματα φορολογίας, από το γραφείο του πρώην Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Παντελή Οικονόμου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Είναι η ώρα για θετικές πράξεις και όχι για κούφια λόγια. Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα:

1. Η κυβέρνηση έχει παγώσει τη ριζική αναμόρφωση του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων με προβλέψεις για εκλογίκευση ποινών, προστίμων, δόσεων και άλλες ρυθμίσεις. Γιατί;

2. Η νομοθεσία για το λαθρεμπόριο των καυσίμων , έχει ολοκληρωθεί από τις αρχές του 2012. Κατά παράβαση της νομοθεσίας αυτής, η κυβέρνηση δεν έχει εκδώσει υπουργικές αποφάσεις ώστε να έχει ήδη επιβάλλει την ιχνηθέτηση της εισαγόμενης πρώτης ύλης, την εγκατάσταση συστήματος εισροών – εκροών στα διυλιστήρια και σε όλα τα πρατήρια καυσίμων και την παρακολούθηση όλων των μέσων μεταφοράς, τροχοφόρων και πλωτών, με την τοποθέτηση GPS. Γιατί;

3. Το πρόγραμμα δράσεων κατά του λαθρεμπορίου των τσιγάρων έχει απενεργοποιηθεί, πάλι με ευθύνη της κυβέρνησης. Γιατί;


Οι ικανοποιητικές εξηγήσεις στα παραπάνω είναι στοιχειώδης προϋπόθεση εντιμότητας ώστε να ξαναρχίσει ο «κοινωνικός διάλογος» ανάμεσα στον φορολογούμενο και το κράτος. Πραγματικά, μια άξια κυβέρνηση έχει κάθε δυνατότητα, αλλά και κάθε λόγο, να συζητήσει τώρα με τους κοινωνικούς φορείς βασικά θέματα της φορολογίας που καίνε τον κόσμο. Ενδεικτικά:

1. Πως μπορεί να καταργηθεί η φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας.

2. Πόσους συντελεστές ΦΠΑ (και σε ποιο ύψος) πρέπει να έχουμε.

3. Πως μπορούμε να συμφωνήσουμε ένα πρόγραμμα κατά της φοροδιαφυγής.

4. Πως διευκολύνουμε τη σχέση του φορολογούμενου με το κράτος.


Και, μέσα από μια τέτοια συζήτηση, «η δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών» και το «Εθνικό Φορολογικό Σύστημα» να πάψουν να είναι κούφια λόγια και να γίνουν πραγματικότητα.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Σχόλιο Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου σχετικά με δηλώσεις βουλευτή

• 26 Ιουλίου 2014,

Γραφείο Τύπου, Δήλωση, Πρώην Πρωθυπουργός

Ο Λεωνίδας Γρηγοράκος, μιλώντας χθες στον ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ, μεταξύ άλλων, είπε: «Η εμμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μπλοκάρει την εκλογή του προέδρου δεν είναι στόχος τόσο υψηλής πολιτικής υπευθυνότητας. Θα μου πείτε, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το έκανε το 2009 και το ΠΑΣΟΚ. Άλλες εποχές, άλλα γεγονότα… Και θα πω και τη φράση του πατέρα του, διότι μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να το πει: mea culpa. Όχι ό,τι μας βολεύει. Πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα λάθη μας. Το Σύνταγμα δεν φτιάχτηκε για να εκβιάζεται ούτε για να είναι τροχοπέδη στην πολιτική σταθερότητα, γιατί πιστεύω ότι ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας συμβολίζει την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική αποδοχή. Άρα λοιπόν, εμείς δεν είμαστε καθαροί απέναντι σ’ αυτό».

Επειδή, όμως, εμείς είμαστε καθαροί, πάντα για την ουσία του πράγματος και όχι για το τι υποστήριξε ο συγκεκριμένος πολιτικός, ας ξεκαθαρίσουμε ότι:

Δεν θα μπορούσε να μην εκφράσει κανείς τη συμφωνία του, αλλά σε ένα και μόνον σημείο από όλα αυτά: «Όχι ό,τι μας βολεύει».

Γιατί, κατά τα λοιπά:

Πρώτον. Η Κυβέρνηση Καραμανλή, το 2009 εγκατέλειψε τη χώρα νύχτα και τρέχοντας, προκηρύσσοντας εκλογές στις 2 Σεπτεμβρίου – και πριν συμπληρωθούν 3 μήνες από την διεξαγωγή των ευρωεκλογών.

Και το έπραξε υπό το βάρος των δεκάδων σκανδάλων και των δημοσιονομικών δεδομένων της χώρας, για τα οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι και μόνον αυτοί γνώριζαν και τα έκρυβαν.

Δεύτερον. Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο του 2009, ήταν αργά για να αποσοβηθεί η ζημιά που είχε προκαλέσει η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά ευτυχώς, νωρίς για να αναλάβει επιτέλους μια κυβέρνηση την ευθύνη να σώσει τη χώρα από μια εθνική καταστροφή. Έστω και με μεγάλο πολιτικό κόστος, αφού οι πραγματικοί υπεύθυνοι αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στη χώρα και τον Ελληνικό λαό, όχι μόνον δεν ανέλαβαν καμία ευθύνη, αλλά εξαφανίστηκαν ψευδόμενοι.

Τρίτον. Θα ήταν καλό να μην ξεχνά όποιος ομιλεί δημοσίως, γιατί εκτίθεται, ότι ο ίδιος ο τότε Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, είχε κλείσει τη Βουλή από την Άνοιξη, προφανώς με το ένα μάτι στραμμένο στα σκάνδαλα και το άλλο στην προετοιμασία της εξόδου του.

Τέταρτον. Θα ήταν επίσης καλό να μην ξεχνά, ότι πράγματι το ΠΑΣΟΚ ζητούσε εκλογές, αλλά δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ που ανάγκασε τον κ. Καραμανλή να κάνει εκλογές. Ούτε και θα μπορούσε να τις επιβάλλει πριν από τις διαδικασίες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Δηλαδή, μετά από τουλάχιστον μισό χρόνο και για να είμαστε ακριβείς, κάτι λιγότερο από έναν χρόνο σε σχέση με το κλείσιμο της Βουλής.

Πέμπτον. Θα ήταν επίσης καλό, να εξηγηθεί στον Ελληνικό λαό, από όσους έχουν την ίδια άποψη, αν ήθελαν να εκλέξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από κοινού με μια κυβέρνηση που ευθύνεται για πολλαπλάσια σκάνδαλα απ” όσα βίωσε η χώρα από καταβολής της. Και προσθέτως, αν θα το έκανε με μια κυβέρνηση, που όπως αποδείχθηκε, διπλασίασε το χρέος και άφησε έλλειμμα κοντά στο 16%. Αλλά και με μια κυβέρνηση που ψευδόταν συνειδητά, ενημερώνοντας τις αρχές της ΕΕ, λίγα 24ωρα πριν από τις εκλογές του 2009, ότι το έλλειμμα θα φθάσει το 6%!

Γιατί αυτό, δεν αποτελεί συναίνεση για την εκλογή Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Είναι συνενοχή σε έγκλημα.

Έκτον. Αν όσοι έχουν την ίδια άποψη, επιχειρούν να δώσουν συγχωροχάρτι στον κ. Καραμανλή, να βγουν και να το πουν καθαρά, έτσι ώστε ο ίδιοι να μην αισθάνονται ότι «δεν είναι καθαροί» – και όλοι οι υπόλοιποι να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.

Τέλος. Η αφήγηση που μας βολεύει κάθε φορά – και πολύ περισσότερο αν δεν έχει σχέση με την αλήθεια – δεν αφορά παρά μόνον τις προσωπικές επιδιώξεις του καθενός.

Όχι την ιστορία.

Εξάλλου, ο σεβασμός στην Συνταγματική και Κοινοβουλευτική τάξη, δεν μπορεί να εκφράζεται κατά το δοκούν – ούτε μπορεί να έχει τον χαρακτήρα «α λα καρτ» συμπεριφοράς. Και βεβαίως, με την περίπτωση του 2009, ουδεμία σχέση έχει.

Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με άλλες στιγμές ακόμη και της πρόσφατης ιστορίας του τόπου, όπου κάποιοι με την στάση τους, ανάγκασαν κυβερνήσεις εκλεγμένες με την ψήφο του Ελληνικού λαού να αποχωρήσουν.

Χρειάζονται άραγε διευκρινίσεις επ” αυτού;

Σε κάθε περίπτωση, πάντως και προκειμένου να είμαστε απολύτως σαφείς:

Όσοι ισχυρίζονται ότι, η κυβέρνηση Καραμανλή έφυγε το 2009 λόγω της προεδρικής εκλογής που θα γινόταν 6 μήνες μετά και όχι ότι κατά κυριολεξία «την έκανε» – φυγομάχησε, μπροστά στο φάσμα της ηθικής, πολιτικής και οικονομικής χρεοκοπίας που η ίδια είχε επιφέρει στη χώρα, το μόνο που κάνουν, πέρα από το να αγνοούν την αλήθεια, είναι να ξεπλένουν τις ευθύνες της κυβέρνησης που αποτελείωσε την Ελλάδα και την αξιοπιστία της την περίοδο 2004-2009.

Η κυβερνητική συνεργασία, μπορεί υπό προϋποθέσεις και πάντα στο πλαίσιο μιας προγραμματικής συμφωνίας, να δικαιολογεί κάποιους συμβιβασμούς. Όχι τον εξευτελισμό.

Αυτά, για την ιστορία και την αλήθεια.

Και όσα ακολουθούν, για την ουσία της διαδικασίας που αφορά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να μην χρειαστεί – ελπίζουμε – να επανέλθουμε.
Πρώτον. Το Σύνταγμα, προβλέπει ότι, απαιτούνται 180 ψήφοι για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Είναι προφανές πως, ο νομοθέτης, εν προκειμένω η Αναθεωρητική Βουλή, έκρινε ότι, θα πρέπει να είναι σεβαστοί οι λόγοι που πιθανόν να προβάλει ένας σημαντικός αριθμός Βουλευτών, δηλαδή 120 Βουλευτές – συν 1, για την ακρίβεια, είτε αυτοί οι λόγοι αφορούν το πρόσωπο του προτεινόμενου υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε αφορούν ουσιώδεις πολιτικούς λόγους που μπορεί να απαιτούν την εκλογή του νέου Προέδρου από νέα Βουλή, μετά από την διεξαγωγή εκλογών. Δηλαδή, από Βουλή η οποία θα έχει προέλθει μετά από νέα λαϊκή εντολή.

Επομένως, ο νομοθέτης, προκειμένου να νομοθετήσει, έλαβε υπόψη του και την ουσία και την σημασία πολύ πιθανών ενστάσεων και ως εκ τούτου, θεώρησε εξίσου θεμιτές και τις δύο επιλογές, είτε της συμφωνίας, είτε της διαφωνίας και συνακόλουθα της προσφυγής στην θέληση των πολιτών.

Αυτό έκρινε και αυτό θεσμοθέτησε. Αν είχε κρίνει διαφορετικά, θα είχε νομοθετήσει και διαφορετικά.

Δεύτερον. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, δεν είναι δυνατόν – ούτε θεμιτό αλλά και ηθικό -, να επιχειρείται οποιαδήποτε εξομοίωση διαφορετικών πολιτικών συγκυριών. Και επιπλέον, να επιχειρείται οποιαδήποτε «ενοχοποίηση» στάσεων εκ μέρους πολιτικών δυνάμεων, όχι επί της ουσίας, αλλά επί της διαδικασίας που ο ίδιος ο νομοθέτης έχει θεσμοθετήσει και μάλιστα, κάτω από την παραπλανητική ταμπέλα μιας δήθεν συναίνεσης.

Τρίτον. Για να είμαστε και επίκαιροι, η όποια στάση της αντιπολίτευσης σήμερα, και πιο συγκεκριμένα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί παρά να κριθεί υπό τις παρούσες συνθήκες και πάντως, όχι με την επίκληση υποτιθέμενων προβλέψεων που ουδεμία σχέση έχουν με τις προβλέψεις του νομοθέτη.

Τέταρτον. Επειδή πράγματι η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από τη συνεννόηση, τη συνεργασία και τη συναίνεση ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, προκειμένου να προωθηθούν οι ζωτικής σημασίας αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και για την οριστική σωτηρία της χώρας αλλά και για την αλλαγή της και την απεξάρτησή της από τις πελατειακές αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, θα ήταν καλό να δώσουν τη μάχη για αυτόν τον λόγο όσοι δημοσιολογούν περί μιας άνευ περιεχομένου συνεννόησης και όχι για οποιονδήποτε άλλον που δεν έχει σχέση με αυτό το διακύβευμα.

Και τέλος, πέμπτον, αλλά όχι ήσσονος σημασίας. Έχει διατυπωθεί από πολλού καιρού η άποψη περί της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, απευθείας από τους πολίτες. Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου, έχει διατυπώσει την άποψη αυτή, σε ανύποπτο χρόνο, πιστός πάντα στην φιλοσοφία του περί ενίσχυσης της συμμετοχής του πολίτη και της συμβουλευτικής ή ακόμη και αποφασιστικής έκφρασής του.

Είναι γεγονός ότι, μια τέτοια απόφαση και με δεδομένη την υφή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, απαιτεί σοβαρή, ουσιαστική και ευρεία συζήτηση. Όπως γεγονός είναι και ότι, ο λαϊκισμός που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό μας σύστημα, επιβάλλει μια τέτοια συζήτηση.

Αντί, λοιπόν, να καταφεύγουν κάποιοι στην κατά περίπτωση και περίσταση προσέγγιση των εξελίξεων και των αναγκών της χώρας και του Ελληνικού λαού, ας θέσουν το ζήτημα της εκλογής του Πρόεδρου της Δημοκρατίας επί της ουσίας και στις πραγματικές του διαστάσεις και ας αφήσουν στην άκρη τις μεταθέσεις των προβλημάτων και τους εντυπωσιασμούς.

Έτσι κι αλλιώς, σε όσες ακροβασίες και αν καταφύγουν, δεν θα καταφέρουν να αποφύγουν τη μοναδική αλήθεια που η ίδια η πραγματικότητα αναδεικνύει:
Την ανάγκη της εκ βάθρων αλλαγής της χώρας.

Η αντιμετώπιση αυτής της αδήριτης ανάγκης, θα συμβάλλει και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ του πολίτη και της πολιτικής.

Παρέμβαση ανατροπής του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ:”Αθωώνει” Παπανδρέου-”Δείχνει” κυβερνήσεις 2004-2009 για το έλλειμμα

"Αντί να ασχοληθούν με τα στατιστικά της περιόδου 2004-2009 που οδήγησαν τη χώρα σε εθνική κρίση, επανεξέταζουν τα στατιστικά του 2009 που έχει πιστοποιηθεί από τη Eurostat ότι δεν είχαν λαθροχειρίες", δηλώνει ο Ανδρέας Γεωργίου. Καταγγέλλει ότι συγκεκριμένα κέντρα επιχειρούν την απαξίωσή της για να διατηρήσουν τον πελατειακό τρόπο διακυβέρνησης που προκάλεσε την μεγάλη εθνική και κοινωνική κρίση.

“Αθωώνει” την κυβέρνηση Παπανδρέου για τα στατιστικά της ΕΛΣΤΑΤ του 2009 ο πρόεδρος της υπηρεσίας Ανδρέας Γεωργίου και καταγγέλλει μεθοδεύσεις για την υπονόμευση της ανεξαρτησίας της υπηρεσίας.

Στην ανακοίνωσή που εξέδωσε εκφράζει την έντονη αντίδρασή του στο να “ανοίξει” ξανά ο φάκελος της υπόθεσης για το έλλειμμα του 2009 και ειδικά στην απόφαση του Συμβουλίου Εφετών να κληθούν να καταθέσουν για την ορθότητα υπολογισµού του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος ο πρώην γενικός γραµµατέας της ΕΣΥΕ, αλλά και ο πρώην προϊστάµενος της ∆ιεύθυνσης Εθνικών Λογαριασµών.

Ο Ανδρέας Γεωργίου, αφού κάνει εκτενή αναφορά στα συμπεράσματα της Eurostat για «εσκεμμένη υποβολή λανθασμένων στοιχείων ή απάτη» κατά τη χρονική περίοδο 2004-2009, όπως αναφέρει, τονίζει:

«…αντί να ασκηθεί ποινική δίωξη για εσκεµµένα εσφαλµένη εκπόνηση των στατιστικών του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος και χρέους της Χώρας εναντίον όσων είναι υπεύθυνοι για τις επισήµως διαπιστωθείσες στατιστικές απάτες και στατιστικές λαθροχειρίες των ετών έως το 2009, οι οποίες οδήγησαν, σύµφωνα και µε την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στη σηµερινή οικονοµική κρίση, και οι οποίες παράνοµες πράξεις είναι πλήρως γνωστές, επελέγη να ασκηθεί ποινική δίωξη για τα στοιχεία του ελλείµµατος και του χρέους που, σύµφωνα µε τις αλλεπάλληλες πιστοποιήσεις της Eurostat, ∆ΕΝ περιέχουν λαθροχειρίες και ∆ΕΝ εξαπατούν τον ελληνικό λαό, τους ευρωπαϊκούς θεσµούς και τους χρήστες τους ανά την Ευρώπη και τον κόσµο!

»Και όχι µόνον αυτό, αλλά ήδη θεωρείται αναγκαίο, “προκειµένου να εξαντληθεί κάθε δυνατότητα διερεύνησης όλων των πτυχών της υπόθεσης από τις οποίες θα µπορούσε να σχηµατισθεί επαρκώς θεµελιωµένη δικαστική κρίση”, να καταθέσουν για την ορθότητα του υπολογισµού του ελλείµµατος οι αρµόδιοι για τα στοιχεία του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος και χρέους της Χώρας κατά τα έτη έως το 2009, κατά τα οποία διαπιστώθηκε ένα πρωτοφανές για ευρωπαϊκά πρότυπα πλήθος περιπτώσεων εσκεµµένα ακατάλληλης κατάρτισης στοιχείων, παρέµβασης και αλλοίωσης στοιχείων, και εσκεµµένης υποβολής λανθασµένων στοιχείων, τα οποία έχουν προσδιοριστεί από τους Ευρωπαϊκούς θεσµούς ως “στατιστικές απάτες” και “στατιστικές λαθροχειρίες”!

»Αντί να διερευνηθούν οι ευθύνες των προσώπων αυτών για τις στατιστικές απάτες και τις στατιστικές λαθροχειρίες, τα πρόσωπα αυτά καλούνται να καταθέσουν για την ορθότητα υπολογισµού του ελλείµµατος του 2009, διότι χωρίς τη µαρτυρία ειδικώς αυτών των προσώπων (!), «µε την ιδιότητά τους» κατά την περίοδο έως το 2009, όπως το βούλευµα ρητώς αναφέρει, δεν µπορεί να σχηµατίσει «επαρκώς θεµελιωµένη» δικαστική κρίση (!)».
Ο κ. Γεωργίου υποστηρίζει ότι «από τη στιγµή που η ΕΛΣΤΑΤ απέκτησε θεσµική ανεξαρτησία και άρχισε να επιτελεί το έργο της όπως θα έπρεπε [...] έχει γίνει ο στόχος -και εξακολουθεί να γίνεται στόχος- πολλαπλών επιθέσεων», οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, «έχουν στόχο την υπονόµευση της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ και την παρεµπόδιση της πιστής εφαρµογής του νόµου και των στατιστικών αρχών εκ µέρους της, ώστε να αναβιώσει η ολέθρια πρακτική της διαµόρφωσης των στατιστικών µε βάση όχι το εκ των δεδοµένων αληθώς προκύπτον, αλλά σε συµµόρφωση µε το εκάστοτε πολιτικώς σκόπιµο και βολικό αποτέλεσµα».

«Απώτερος στόχος είναι, βεβαίως, η απόσειση των πολιτικών ευθυνών για το µοντέλο διακυβέρνησης, το οποίο οδήγησε τη Χώρα στην οικονοµική καταστροφή και στην ένδεια που ζει σήµερα, καθώς και η αποφυγή της αναδυόµενης απαξίωσης αυτού του τρόπου διακυβέρνησης. Είναι ο στόχος αυτών που ελπίζουν να συνεχίσουν το αντιπαραγωγικό πελατειακό µοντέλο διακυβέρνησης της Χώρας, η οικτρή αποτυχία του οποίου σε όλα τα επίπεδα προδίδεται από την πιστή καταγραφή των ελλειµµάτων που παράγει, και οι οποίοι απεργάζονται “πολιτικές λύσεις” στην κατάρτιση των στατιστικών της» αναφέρει ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ και καταλήγει:

«Ο ρόλος της ∆ικαιοσύνης σε όλα αυτά θα έπρεπε να είναι µόνον ένας: Η πραγµάτωση του κράτους δικαίου. Ούτε το πελατειακό µοντέλο διακυβέρνησης της Χώρας, ούτε η απάτη προβλέπονται από την Ελληνική νοµοθεσία, ούτε (πέραν της ιδίας αυτοεξαπατήσεως) η εξαπάτηση των Ευρωπαϊκών θεσµών αποτελεί στοιχείο του εθνικού συµφέροντος».

Η δημοκρατία έχει αδιέξοδα


Τον 20ο αιώνα είχαμε «κινήματα» κάθε 15 με 20 χρόνια (και ενδιαμέσως διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες). Το 1937 μπαίνει στη Σχολή Ευελπίδων μία παρέα σφόδρων αντικομουνιστών οι οποίοι έχουν από τότε το μάτι στην εξουσία· η σκέψη πως μία μέρα «θα κληθούν να υπερασπιστούν την τάξη» είναι κοινή, ενώ άτυπος ηγέτης τους ήταν από τότε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Πολέμησαν μαζί στην Κατοχή και οργανώθηκαν για πρώτη φορά σαν ομάδα πριν τον Εμφύλιο, το 1944 όταν ίδρυσαν με άλλους τον Ι.Δ.Ε.Α. (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών), αξιωματικοί «υψηλού φρονήματος» όπως λεγόταν τότε. Το 1951 όταν παραιτήθηκε από το στράτευμα ο Παπάγος για να κατέβει στην πολιτική, οι του ΙΔΕΑ επιχείρησαν για πρώτη φορά να καταλάβουν την εξουσία (συμμετεχόντων των Ιωαννίδη και Παπαδόπουλου). Έγιναν συλλήψεις, υπήρξε προσωρινή αποστράτευση, και επέστρεψαν στο στράτευμα επί κυβερνήσεως Παπάγου. Ειδικεύονται, δικτυώνονται, μετεκπαιδεύονται στο εξωτερικό (Αμερική) και πλέον ανήκουν στο στενό ηγετικό πυρήνα συμμετέχοντος και του πρώην διοικητή τους στο πυροβολικό και νυν Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων τον Αγγελή.


Το 1956 έχουν ιδρύσει τον Ε.Ν.Ε.Α. (Ένωση Νέων Ελλήνων Αξιωματικών) και σχεδιάζουν νέο πραξικόπημα. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχοντας λάβει ενημέρωση από τον Αρχηγό ΓΕΣ Νικολόπουλο ετοιμάζεται να τους αποστρατεύσει. Ο Βασιλιάς Παύλος νομίζει πως ο Ε.Ν.Ε.Α. συντάσσεται με το παλάτι, και τους προστατεύει. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η κατασυκοφάντηση και αποστράτευση του Νικολόπουλου που τους αποκάλυψε και η ισχυροποίηση των νεαρών αξιωματικών, εμπλέκοντας τον γιο του σε ένα σκάνδαλο χωματουργικών εργασιών. Το 1958 ο Παπαδόπουλος μπαίνει στην ΚΥΠ, και πλέον έχει πρόσβαση και περαιτέρω δικτύωση που φτάνει μέχρι τη CIA η οποία τότε βρίσκεται επίσης σε αντικομουνιστική υστερία.


Μετά τη σύγκρουση Καραμανλή-Φρειδερίκης το 1963, και τη νίκη Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές που ακολούθησαν, οι Αγγελής-Παπαδόπουλος εμφανίζονται να ζητούν την άδεια της Αμερικανικής Πρεσβείας για πραξικόπημα, που δεν τους δίνεται. Το 1964 ο Γ. Παπανδρέου διακόπτει τη χρηματοδότηση της ΚΥΠ από την CIA και μεταθέτει την ομάδα Παπαδόπουλου από τις θέσεις κλειδιά που είχαν μέχρι τότε.

Ο πράκτορας της CIA με τον Τζον Φατσέας με τον Γ. Παπαδόπουλο
(από το αρχείο του Αλεξη Παπαχελά)
Η απάντηση στην απομάκρυνση τους ήρθε το 1965, όπως είχε γίνει και το 1956, με συκοφάντηση του (πολιτικού αυτή τη φορά) αντιπάλου τους. Κατηγορούν το γιο του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, τον Ανδρέας, πως ηγείται παρακρατικής οργάνωσης με το όνομα ΑΣΠΙΔΑ με στόχο το πραξικόπημα, όταν αυτή δεν ήταν κάτι παραπάνω από αυτό που σήμερα λέμε «κλαδική». Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος (όπως και ο πατέρας του με την υπόθεση του ΕΝΕΑ) επέλεξε να εμπιστευτεί τη στρατιωτική δράκα, παραπέμπει την υπόθεση σε δίκη, ενώ αρνείται στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό το δικαίωμα του να γίνει Υπουργός Αμύνης με τη δικαιολογία της υπόθεσης του ΑΣΠΙΔΑ. Η δίκη που ακολούθησε οδήγησε και στην αποστασία Μητσοτάκη.
(αριστερά) ο Ν. Μανδηλαράς
Ένας από τους δικηγόρους υπεράσπισης στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ ήταν ο Νικηφόρος Μανδηλαράς, που πλήρωσε ακριβά την εμμονή του να κατονομάζει ξανά και ξανά στη δίκη τον Γ. Παπαδόπουλο και την σκευωρία εθνικόφρονων αξιωματικών, παρά τις απειλές που δεχόταν Μετά την επιβολή της Χούντας, αισθανόμενος τον κίνδυνο που διέτρεχε από τον Παπαδόπουλο, μπήκε κρυφά το πλοίο VITA-R για να διαφύγει στην Κύπρο. Πέντε μέρες μετά βρέθηκε δολοφονημένος στη Ρόδο.


Γιατί τα θυμόμαστε όλα αυτά σήμερα;
Τα θυμόμαστε γιατί αυτό που επέτρεψε στον Παπαδόπουλο να αναπτυχθεί για σχεδόν 20 χρόνια (με την στήριξη του παλατιού μεταξύ άλλων), και να καταφέρει να επιβάλλει την επταετία, ήταν η πίστη στο «υψηλό φρόνημα» των αξιωματικών, στην ιδεολογική τους θέση δηλαδή, παρά την κατ’ εξακολούθηση παραβίαση των κανόνων και της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος.

Ο πολιτικός λόγος, τα δημοσιεύματα, οι φανερές και κρυφές κινήσεις των πολιτικών και στρατιωτικών παικτών επέτρεψαν στον Παπαδόπουλο να υπάρξει. Η ΕΠΕΝ παλιότερα, η Χρυσή Αυγή σήμερα, όπως και η Δεξιά που δείχνει ανοχή σε αυτούς για λόγους ιδεοληψίας εκπορεύονται τουλάχιστον από την εποχή του Μεταξά (ο οποίος με τη σειρά του είχε την αντίστοιχη «ουρά» για να καταφέρει να καταλάβει την εξουσία). Δεν γίνονται σε μία μέρα οι δικτάτορες - παίρνει δεκαετίες. Δεν άνοιξε ξαφνικά η πύλη του Μεγάλου Πεύκου για να βγουν τα τεθωρακισμένα του Πατακού.

Η δημοκρατία έχει αδιέξοδα και θέλει διαρκή προσήλωση στους κανόνες της, γραπτούς και άγραφους, αν δεν θέλουμε να την αφήσουμε να οδηγηθεί σε ένα ακόμα. Σήμερα γιορτάζουμε τα 40 χρόνια από την αποκατάσταση του πολιτεύματος, με μικροπολιτικά τσιτάτα και συζήτηση για τις πορτοκαλάδες στο Προεδρικό Μέγαρο. Αυτό που θα έπρεπε να συζητάμε, όμως, είναι τα 105 χρόνια από το Γουδί, τα 89 χρόνια από το πραξικόπημα του Πάγκαλου, τα 78 χρόνια από το πραξικόπημα του Μεταξά και το συνδετικό ιστό μεταξύ τους. Τις ανωμαλίες, την οπισθοδρόμηση και τα προβλήματα που δημιουργούσαν τέτοια πρόσωπα σε κάθε κυβέρνηση μέχρι σήμερα, το ρόλο του τύπου και των πολιτικών προσώπων αστικών κομμάτων (είτε είχαν ενεργό ρόλο, είτε παθητική ανοχή) και πώς αυτά θα ξεριζωθούν από τη χώρα ως νοοτροπίες και πρακτικές. Γιατί ήταν εξίσου καταστρεπτικά για τη χώρα ακόμα κι όταν δεν κατέληγαν σε πραξικοπήματα - η απειλή και οι συνωμοσίες μερικές φορές μπορεί να ήταν και χειρότερα.

Το Σιδηρούν Παραπέτασμα, το Τείχος του Βερολίνου και ο κομμουνισμός έχουν καταρρεύσει από το 1989 - εδώ και 25 χρόνια. Η αποκατάσταση των αντιστασιακών, όλων των αντιστασιακών, έχει γίνει εδώ κι 32 χρόνια. Κι όμως, το διάστημα αυτό δεν έχει φανεί ικανό για να τα αφήσουμε όλα αυτά πίσω μας. Κάθε άλλο. Η αντικομουνιστική ρητορική έχει επανέλθει, και μάλιστα αγγίζει πλέον και τα χείλη αυτοπροσδιοριζόμενων «κεντροαριστερών» - δεν είναι μόνο ο Άδωνις Γεωργιάδης και τα λοιπά κραυγαλέα παραδείγματα. Ένα ιδεολογικό πρόσημο που ενώνει συνειδήσεις και προσπερνάει ό,τι θεωρεί θεσμικό εμπόδιο, στη βάση μίας προσχηματικής αντίδρασης σε κάτι που είναι ουσιαστικά νεκρό εδώ και δεκαετίες, όταν ο πραγματικός εχθρός τους ήταν και παραμένει η δημοκρατία.

Ο λόγος είναι απλός: δεν συζητήσαμε ποτέ εντός πλαισίου το τι έγινε σε κάθε εποχή. Οι χουντικοί και όσοι τους πλαισίωσαν ιδεολογικά για δεκαετίες ακόμα χαίρουν ιδεολογικής ασυλίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενώ οι όποιες λαϊκιστικές και συνθηματικές αφηγήσεις έχουν πλέον αμαυρωθεί ως γραφικές, χωρίς να τις έχει υποκαταστήσει μία επιστημονική και ιστορική αλήθεια για τα γεγονότα. Κορυφαίο παράδειγμα το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» του Ανδρέα.

Πολύ φοβάμαι πως όχι απλώς ο λαός ξέχασε, αλλά οδηγείται σιγά-σιγά στο να επιθυμήσει την επαναφορά αυτής της «δεξιάς». Από τα συνθήματα για Γουδί και κρεμάλες, μέχρι την συλλήβδην ακύρωση των πολιτικών προσώπων, των κομμάτων και των διαδικασιών που συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε δημοκρατία, κάτι που ήταν κυρίαρχο στο λόγο των συνταγματαρχών από την εποχή που έκαναν τον ΙΔΕΑ και σχεδίαζαν το πρώτο τους πραξικόπημα. Οι χαζοχαρούμενοι χομπίστες της πολιτικής μπορεί να χαμογελάνε με τα τσιτάτα που εκστομίζουν, μπορεί και να τα πιστεύουν αν είναι τελείως αμόρφωτοι, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: τρέφουν το τέρας το οποίο οργανώνεται, αφηγείται την δική του εκδοχή, και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, σε κάθε μας λάθος και παράλειψη. Για τη ρεβάνς.

Δεν είναι αστεία η υπόθεση Μπαλτάκου, δεν είναι γραφική η ενασχόληση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι ΟΚ η ανοχή στο κλείσιμο της Βουλής για να ψηφιστούν από θερινά τμήματα νομοσχέδια που θα αλλάξουν για πάντα τη χώρα και θα μεταβιβάσουν τον πλούτο της (ναι, αυτόν που πληρώσαμε επί 10 επειδή κάποιοι τα έπιαναν και κάποιοι δεν ενδιαφέρθηκαν για το πώς ξοδεύεται το δημόσιο χρήμα σπαταλώντας το), δεν είναι επιταχυνση διαδικασιών το ότι δεν συνεδριάζει ποτέ το Υπουργικό Συμβούλιο, δεν ήταν ένδειξη αποφασιστικότητας το κλείσιμο της ΕΡΤ και η δημιουργία αυτής της ΝΕΡΙΤ (που καταγγέλλεται πλέον και από αυτόν που έβαλαν να την κάνει), δεν είναι χαβαλές ο Άδωνις όταν λέει πως μισεί τους κομμουνιστές και μετά γίνεται κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν είναι απλά κιτρινισμός αυτό που κάνει το Πρώτο Θέμα και οι όμοιοι του (χάρτινοι και ηλεκτρονικοί), δεν είναι ζήτημα επιστημονικής ανάλυσης νομικών και συνταγματολόγων όσα ψηφίζονται τελευταία από το υπουργείο δικαιοσύνης, δεν ήταν ατύχημα και κακή στιγμή η δολοφονία Φύσσα.

πηγή
Όσο στα σχολεία μας συνεχίζουμε να διδάσκουμε την ιστορία με την αφήγηση των εκατέρωθεν αντιπάλων, όσο διάγουμε με αυτούς τους όρους τον πολιτικό διάλογο, τόσο θα δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον από αυτούς να μας (ξανα)καβαλήσει στο σβέρκο - ειδικά όταν ο ένας εκ των δύο έχει εξαϋλωθεί.

Όλα στο «φως» για ΤτΕ και Proton Bank και με την συμβολή του Μιχάλη Καρχιμάκη

Κλήθηκε ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης της χώρας, Γιώργος Προβόπουλος, για να δώσει εξηγήσεις ως ύποπτος για συνέργεια σε κακουργηματική απιστία η οποία τελέστηκε σε βάρος της δημόσιας περιουσίας, σχετικά με την υπόθεση της Proton Bank.

Ο κ. Προβόπουλος θα παράσχει την ερχόμενη εβδομάδα εξηγήσεις ενώπιον των οικονομικών εισαγγελέων Παναγιώτη Αθανασίου και Γαληνού Μπρη, για την έγκριση από την αρμόδια επιτροπή της ΤτΕ της εξαγοράς ποσοστού 31,3 % της Proton Bank (το οποίο μέχρι τότε κατείχε η Τράπεζα Πειραιώς) από τον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη τον Μάρτιο του 2010. Μαζί με τον κ. Προβόπουλου έχουν κληθεί ακόμη επτά μέλη της αρμόδιας επιτροπής.

Είχαν ερθει μάλιστα στο φως οι βαρύτατες ευθύνες που καταλόγισε στην ΤτΕ ο αντεισαγγελέας Πρωτοδικών Γιώργος Ε. Καλούδης. Συγκεκριμένα, ο εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης είχε διατάξει τον Απρίλιο κατεπείγουσα έρευνα για τον ρόλο του κεντρικού τραπεζίτη στην υπόθεση εξαγοράς της Proton Bank από τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη (Μάρτης 2010) και τις ευθύνες της ΤτΕ. Η διαδικασία κινήθηκε, ουσιαστικά, κυρίως μετά τις καταγγελίες και την κατάθεση στους οικονομικούς εισαγγελείς Πεπονη, Μουζακίτη τουΜιχάλη Καρχιμάκη, στους οποίους κατέθεσε το έγγραφο των ελεγκτών της ΤτΕ οι οποίοι 2 Μαρτίου του 2010, με εισήγηση τους ζητούσαν από τον κεντρικό τραπεζίτη να μην δοθεί η τράπεζα στο Λυρεντιάδη αλλά ο διοικητής της ΤτΕ στα τέλη Μαρτίου του 2010 με απόφαση του επέτρεψε την εξαγορά του 31,3 % της Proton Bank από τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.


Η εμπλοκή Προβόπουλου

Σύμφωνα με το βούλευμα 695/2014 του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, ο κατηγορούμενος Λαυρέντης Λαυρεντιάδης συγκρότησε εγκληματική οργάνωση με στόχο, μεταξύ άλλων, την άμεση εξεύρεση κεφαλαίων από την Proton Bank για τη χρηματοδότηση εταιρειών και δραστηριοτήτων του ομίλου Λαυρεντιάδη. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι τα παράνομα δάνεια ύψους περίπου 700 εκατομμυρίων ευρώ, που κατέληξαν και σε προσωπικούς λογαριασμούς των κατηγορουμένων.

Προϋπόθεση για την επίτευξη του σχεδίου, ήταν η εξαγορά του 31,3% της Proton Bank που κατείχε η Τράπεζα Πειραιώς, από τον κ. Λαυρεντιάδη. «Έχοντας πλέον τη δυνατότητα να ασκεί κυριαρχική εξουσία στη λειτουργία της τραπεζικής εταιρείας PROTON ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε μερίμνησε για την τοποθέτηση ως μελών του Δ.Σ προσώπων πλήρως ελεγχομένων από τον ίδιο, που αποτελούσαν την πλειοψηφία του Δ.Σ, ώστε να διασφαλίσει τη σύμφωνη για τα ατομικά και εταιρικά συμφέροντά του στη λειτουργία της διοίκησης της τράπεζας».

Ο Γιώργος Προβόπουλος και η αρμόδια επιτροπή της ΤτΕ ενέκριναν την εν λόγω εξαγορά, χωρίς να εξακριβώσουν –όπως αποδείχτηκε- αν ο κ. Λαυρεντιάδης ήταν σε θέση να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας κατά 100.000.000 ευρώ, ενός από τους όρους υπό τους οποίους τελούσε η έγκριση της απόκτησης της ειδικής συμμετοχής στην Proton Bank. Παρόλο που ο κ. Λαυρεντιάδης δεν προέβη στην απαιτούμενη αύξηση κεφαλαίου μέσα στους επόμενους 6 μήνες, η ΤτΕ δεν επέβαλε κυρώσεις, ενώ μπορούσε να ανακαλέσει ακόμα και την άδεια λειτουργίας του πιστωτικού ιδρύματος.

Επιπλέον, η εν λόγω τράπεζα είχε υπαχθεί στις διατάξεις του ν.3723/08 για την ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών, στο πλαίσιο αντιμετώπισης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Το 2008, το υπουργείο Οικονομικών είχε «χαρίσει» 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες, εκ των οποίων 80 εκατομμύρια κατέβαλε το Ελληνικό Δημόσιο για να καταστεί κάτοχος προνομιούχων μετοχών εκδόσεως της τράπεζας. Από αυτό, όμως, απέρρεε ότι η Proton Bank όφειλε να ενημερώνει ανά τρίμηνο για τον ακριβή τρόπο χρήσεως των κεφαλαιακών ενισχύσεων και να μην ασκηθούν επιθετικές εμπορικές στρατηγικές, μεταξύ άλλων.

Την Proton Bank, όμως, διασώζει ξανά η ΤτΕ. Τον Αύγουστο του 2011, μετά από σχετική πρόταση της Τράπεζας της Ελλάδος, οι 4 μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες μετείχαν στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 50 εκατ. ευρώ του πιστωτικού ιδρύματος του κ. Λαυρεντιάδη. Στο νέο Δ.Σ της τράπεζας διορίστηκε και επίτροπος από την ΤτΕ.

Όπως αναφέρει το βούλευμα και λαμβάνοντας υπόψη τις εσκεμμένες αποσιωπήσεις από τα μη ελεγχόμενα πρόσωπα από τον κ. Λαυρεντιάδη –μεταξύ των οποίων και ο εκπρόσωπος του Δημοσίου-, συνέπεια ήταν να μην μπορεί να αξιολογηθεί ο πιστωτικός κίνδυνος.

Έτσι, με τα αρμόδια εποπτικά όργανα της ΤτΕ να παραλείπουν διαρκώς να λάβουν εγκαίρως τα προσήκοντα εποπτικά μέτρα για να παύσει η παράνομη και ζημιογόνα για την Proton Bank δραστηριότητα, συνεχιζόταν η χορήγηση κεφαλαίων μέσω του Ευρωσυστήματος.

Όταν πια ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας της Proton Bank, είχε ολοκληρωθεί η εγκληματική δράση των κατηγορουμένων σύμφωνα με το βούλευμα, και 700 εκατομμύρια ευρώ, που προέρχονταν και από τις καταθέσεις και φορολογία των Ελλήνων πολιτών, είχαν κάνει «φτερά».

Ψηλά τη σημαία της ΝΔ κρατά ο Γρηγοράκος..

Ευθεία κριτική στις επιλογές της τότε αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ έκανε ο αναπληρωτης υπουργός Υγείας Λεωνίδας Γρηγοράκος. [capital]

Συγκεκριμένα ο κ. Γρηγοράκος είπε (ΒΗΜΑ) : "Συμμερίζομαι (την άποψη Σαμαρά για τους 180), είμαι μαζί του και επειδή είμαι άνθρωπος της καθημερινότητας και έχω επαφή με όλο τον κόσμο πιστεύω ότι είναι εφικτός ο στόχος. Η εμμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μπλοκάρει την εκλογή του προέδρου δεν είναι στόχος τόσο υψηλής πολιτικής υπευθυνότητας. Θα μου πείτε, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το έκανε το 2009 και το ΠΑΣΟΚ. Άλλες εποχές, άλλα γεγονότα... Και θα πω και τη φράση του πατέρα του, διότι μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να το πει: mea culpa. Όχι ό,τι μας βολεύει. Πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα λάθη μας. Το Σύνταγμα δεν φτιάχτηκε για να εκβιάζεται ούτε για να είναι τροχοπέδη στην πολιτική σταθερότητα, γιατί πιστεύω ότι ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας συμβολίζει την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική αποδοχή. Άρα λοιπόν, εμείς δεν είμαστε καθαροί απέναντι σ' αυτό".

Epikairo: Είχε δεν είχε ο Λεό Γρηγοράκος καταφέρθηκε κατά του Γιώργου Παπανδρέου, αυτή τη φορά για την υπόθεση της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας το 2009, υποστηρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να υποστηρίξει την παραμονή Καραμανλή στην εξουσία. Βέβαια ο Γρηγοράκος, που μάλλον και επίσημα έχει γίνει ΝΔ, αγνοεί ότι ο Καραμανλής σχεδίαζε την απόδρασή του από την εξουσία, εξαιτίας της χρεοκοπίας που ο ίδιος είχε προκαλέσει.

Ακόμα κι αν το ΠΑΣΟΚ επέλεγε να στηρίξει Παπούλια με κυβέρνηση ΝΔ, ο Καραμανλής αργά ή γρήγορα θα δραπέτευε από την εξουσία. Ο Λεό επίσης ξεχνά ότι ο Καραμανλής είχε ήδη κλείσει την Βουλή από τον Μαϊο του 2009, με συνέπεια να παραγραφούν τυχόν ποινικές ευθύνες υπουργών των κυβερνήσεων Καραμανλή. Συν τοις άλλοις δεν αναρωτιέται ο ίδιος γιατί ο Καραμανλής δεν προκήρυξε δίδυμες κάλπες τον Ιούνιο του 2009, παρά άφησε τρείς πολύτιμους μήνες χαμένους; Τί περίμενε δηλαδή ο Καραμανλής, το ΠΑΣΟΚ να αλλάξει στάση στο θέμα της εκλογής Προέδρου; Αστεία πράγματα.

Είναι λυπηρό να βλέπεις βουλευτές που έχουν εκλεγεί με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ να συμπεριφέρονται σαν να ναι νεοδημοκράτες χρόνια. Είναι επίσης λυπηρό ο Γρηγοράκος να αδειάζει με τόση ευκολία τον εαυτό του. Αλήθεια με ποια επιχειρήματα πολιτεύτηκε το 2009, χάρις σε ποιον εξελέγη στην Λακωνία; Τόσο σημαντική είναι η υπουργική καρέκλα, ώστε να αναιρεί τον εαυτό του και τους όποιους προσωπικούς αγώνες ο ίδιος έδωσε; Αφού καταλαβαίνει όπως λέει ο ίδιος τον Σαμαρά, ας κατέβει με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ στις προσεχείς εκλογές. Στην περιοχή που πολιτεύεται μπορεί να είναι και προς το συμφέρον του. Εκεί το mea culpa θα αποκτήσει νόημα και αξία..

- See more at: http://epikairo.gr

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Μωραΐτης: Δεν μας αφορά ένα κομματίδιο- δεκανίκι σήμερα της ΝΔ, αύριο του ΣΥΡΙΖΑ

Συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη
Ο Θάνος Μωραΐτης είναι από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εκφράζουν σταθερά εδώ και πολύ καιρό αντιρρήσεις για την πορεία του κόμματος. Το τελευταίο καιρό μοιάζει να έχει πάρει κεφάλι μεταξύ των στελεχών της νεότερης γενιάς και οι παρεμβάσεις του αποκτούν όλο και πιο συχνά ηγετικό χαρακτήρα.

Στη σημερινή συνέντευξή του στο Newpost μιλάει ανοιχτά, χωρίς υπονοούμενα και προειδοποιεί τον Βαγγέλη Βενιζέλο για όσα δεν πρόκειται να ανεχτεί στο εξής, όπως τους σχεδιασμούς κορυφής, ερήμην της βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Λέει ξεκάθαρα ότι η «Ελιά» ήταν μια αποτυχία που σχεδιάστηκε για να μοιράσει οφίτσια και ξεκαθαρίζει ότι στο επικείμενο συνέδριο «παιγνίδια τακτικισμών και αποφάσεις που εκβιάζονται χωρίς απαρτία δεν θα γίνουν αποδεκτά».

Μιλά για τον «κίνδυνο εξαΰλωσης της παράταξης» και αφήνει αιχμές για την ηγεσία λέγοντας ότι «δεν μπορεί στην κορυφή τα στελέχη να είναι εκτός τόπου και χρόνου». Δεν τον ενδιαφέρει ένα μικρό ΠΑΣΟΚ που θα εξασφαλίζει ρόλο στα ηγετικά του στελέχη, προσκολλώμενο είτε στη Ν.Δ είτε στο ΣΥΡΙΖΑ, και σχολιάζοντας τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, μιλά για μια «κακή κυβέρνηση και ένα πολιτικό αδιέξοδο λόγω της έλλειψης εναλλακτικής πρότασης».

Όσο για το συνέδριο, ζητά να τεθούν όλα από την αρχή: ιδεολογική ταυτότητα, πολιτικές θέσεις, στρατηγική συνεργασιών και ηγεσία.

Ποιες είναι, κατά τη δική σας γνώμη, οι αιτίες για τον εκλογικό καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ;
Υπήρξαν τρεις αιτίες: Το πώς συμμετείχαμε στην κυβερνητική συνεργασία, το θολό πολιτικό μήνυμα και η λανθασμένη στρατηγική για την «Ελιά». Ως προς την κυβερνητική συνεργασία δεν καταφέραμε να υπάρξουν κόκκινες γραμμές που να οριοθετούν τις διαφορές μας. Η πρώτη προγραμματική συμφωνία έγινε κουρελόχαρτο με ενέργειες τύπου ΕΡΤ και η δεύτερη ήταν απλά ένα ευχολόγιο. Μέσα σε ένα επώδυνο κυβερνητικό συμβιβασμό δεν καταφέραμε να εκπέμψουμε σαν ΠΑΣΟΚ σαφή πολιτικά μηνύματα. Επικράτησε μια λογική συνεχών τακτικισμών η οποία μας αποπροσανατόλισε ιδεολογικά περεταίρω. Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο η λανθασμένη στρατηγική για το εγχείρημα της Ελιάς λειτούργησε ακόμα πιο αποσυσπειρωτικά.

Ποιος ευθύνεται για τα λάθη αυτά;
Οι ευθύνες, πάντα, ακολουθούν τους πάντες ιεραρχικά. Το θέμα είναι ότι οφείλουμε να κοιτάξουμε μπροστά και να μην υπάρξουν τα ίδια λάθη. Και σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία δεν μπορεί κανείς να σιωπήσει προτάσσοντας την δικιά του πολιτική επιβίωση. Οι ευθύνες δεν ακολουθούν μόνο όσους συναποφασίζουν αλλά και όσους σιωπούν. Και ενδεχομένως οι ευθύνες αυτές μετά από μια νέα εκλογική αποτυχία να είναι μεγαλύτερες και μοιραίες.

Είπατε πρόσφατα ότι δεν πρέπει να επαναληφθεί «το λάθος της Ελιάς». Ποιο ήταν το λάθος της Ελιάς κατά τη γνώμη σας;
Είμαστε ανοιχτά υπέρ της ανασυγκρότησης του ευρύτερου παραταξιακού χώρου. Όμως, είναι ξεκάθαρο ότι η στρατηγική που ακολουθήθηκε απέτυχε και «έκαψε» το όλο εγχείρημα. Η παράταξη δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί με όρους κορυφής αγνοώντας και σνομπάροντας τις διαδικασίες βάσης. Έγινε ένα σχήμα για να βολέψει απλά την εκλογική συγκυρία και τα προσωπικά πολιτικά αδιέξοδα ορισμένων. Με λίγα λόγια το εγχείρημα ούτε στιγμή δεν έπεισε, δεν συγκίνησε τους προοδευτικούς πολίτες και δεν προσέλκυσε ευρύτερες δυνάμεις του χώρου. Δεν είναι «Ελιά», οι συμφωνίες κορυφής με προσκλήσεις φίλων. Απλά φτιάχτηκε μια θερμοκοιτίδα πολιτικών ρόλων και υπουργικών οφιτσίων. Ξεκαθαρίζω λοιπόν ότι είναι άλλο η ανασυγκρότηση της παράταξης και άλλο να φτιάχνεις ένα σχήμα που να υποδύεται την παράταξη. Με το έτσι θέλω παράταξη δεν στήνεται. Δεν μπορεί λοιπόν μετά από αυτό το λάθος να υπάρξει και δεύτερο.

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ λοιπόν ή δημοκρατικής παράταξης; Τι ακριβώς αποφάσισε η Κεντρική Επιτροπή;

Υπήρξε μια απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου η οποία προέκυψε σαφώς από έναν συμβιβασμό. Δυστυχώς, όσα ακολούθησαν στην Κεντρική Επιτροπή απέδειξαν ότι κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι βρισκόμαστε στο χείλος του πολιτικού γκρεμού. Παιγνίδια τακτικισμών και αποφάσεις που εκβιάζονται χωρίς απαρτία δεν θα γίνουν αποδεκτές. Υπάρχει μια θολή απόφαση που μπορεί να εκθέσει ανεπανόρθωτα το ΠΑΣΟΚ και να αποβεί μοιραία. Πρέπει να αποσαφηνιστεί άμεσα. Ξεκαθαρίζω ότι όλοι είμαστε υπέρ της ανασυγκρότησης της παράταξης. Όμως, αν δεν υπάρξουν σοβαρές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υποκριθούμε. Οφείλουμε σαν συντεταγμένο κόμμα να αντιμετωπίσουμε την πολιτική πραγματικότητα και να πραγματοποιήσουμε ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όπου όλα θα τεθούν και θα κριθούν από την αρχή. Και βέβαια δεν μπορεί να υπάρξουν τετελεσμένα με αποφάσεις κορυφής. Για όλα πρέπει να αποφασίσει η βάση. Κανείς δεν μπορεί να αποκόψει το μέλλον της παράταξης από αυτούς που αγωνιούν και εξακολουθούν, μέσα σε ένα δύσκολο πολιτικό περιβάλλον, να είναι παρόντες. Και φυσικά με διαδικασίες που θα αναγνωρίζουν την κρισιμότητα των στιγμών.

Όταν λέτε ότι θέλετε ανοιχτό συνέδριο, τι εννοείτε;
Ανοιχτό συνέδριο σημαίνει εγγυημένες ανοιχτές διαδικασίες όπου άπαντες θα εκλεγούν από την βάση. Πολύ απλά: Προκάτ συνέδρια δεν θα γίνουν ανεκτά!

Εσείς τι περιμένετε από το συνέδριο; Ποιος είναι ο πήχης των προσδοκιών σας;
O κίνδυνος της εξαΰλωσης της παράταξης μέσα σε ένα απόλυτα πολωτικό σκηνικό που στήνεται ήδη είναι μπροστά μας. Περιμένω λοιπόν να σταθούν όλοι στο ύψος της κρισιμότητας των στιγμών. Όλοι μας αυτή τη στιγμή φέρουμε μια ευθύνη απέναντι στην ιστορία της παράταξης αλλά κυρίως προς την χώρα. Θα κάνουν τραγικό λάθος αν κάποιοι νομίζουν ότι με μια τακτική καθυστερήσεων και ασαφειών θα πάμε σε ένα συνέδριο φιλολογικών συζητήσεων για να ξεπεράσουν μια δύσκολη συγκυρία. Αν δεν υπάρξουν διακυβεύματα στο συνέδριο, είναι προτιμότερο να μη πάμε. Δεν μπορεί να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας και κυρίως κάνεις δεν έχει δικαίωμα να κοροϊδεύει τους προοδευτικούς πολίτες που περιμένουν με αγωνία αλλά και προβληματισμό τις εξελίξεις στο χώρο. Είναι ξεκάθαρο όμως ότι δεν είναι διατεθειμένοι να περιμένουν για πολύ.

Έχετε δηλώσει πρόσφατα ότι: «ήρθε η ώρα να ακουμπήσουμε θέματα που καίνε». Θεωρείτε ότι υπάρχει και θέμα ηγεσίας;

Δεν έχω κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό μου. Εδώ που φτάσαμε δεν έχει κανένα νόημα να κυριαρχεί η υποκρισία στον εσωκομματικό αλλά και τον δημόσιο διάλογο. Δεν μπορεί στην κορυφή τα στελέχη να είναι εκτός τόπου και χρόνου, να παίζονται υποκριτικά παιγνίδια τακτικισμών, άσκοπων ισορροπιών και να μην μεταφέρεται το τι συζητούν ανοιχτά άπαντες στη βάση. Στο συνέδριο πρέπει να τεθούν όλα από την αρχή: ιδεολογική ταυτότητα, πολιτικές θέσεις, στρατηγική συνεργασιών και ηγεσία.

Ποιοι θα θέλατε να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ;
Δεν είναι απλά θέμα ονομάτων. Η χώρα πέρασε μια πρωτοφανή κοινωνική και πολιτική τρικυμία τα τελευταία 4 χρόνια. Κατέρρευσαν οι ιδεολογικές σταθερές και χάθηκαν οι συντεταγμένες του πολιτικού συστήματος. Υπήρξε ένας πραγματικός κυκεώνας για την ελληνική κοινωνία και ο καθένας χωριστά πέρασε μια προσωπική, οικογενειακή περιπέτεια. Υποστηρίζω όμως ότι οι διαχρονικές άξιες της παράταξης παραμένουν πολιτική πυξίδα για όλους μας. Μπορούμε και πρέπει να ξαναβρεθούμε. Με νέους όρους, αφήνοντας πίσω παθογένειες και λάθη του παρελθόντος που μας κόστισαν. Εδώ λοιπόν πρέπει να γίνει ένα γενναίο πολιτικό προσκλητήριο, χωρίς προσωπικούς εγωισμούς. Να απευθυνθούμε με ειλικρίνεια, χωρίς τρικλοποδιές και προαπαιτούμενα, σε όλους όσοι αποτέλεσαν το κορμό αυτής της παράταξης. Να καλέσουμε τους κοινωνικούς εταίρους αλλά και τα ιστορικά στελέχη του κινήματος.

Ακόμα και σε όσους έχουν αποχωρήσει και έχετε συγκρουστεί;
Είμαι ξεκάθαρος: Δεν μπορεί να απαξιώνουμε κανέναν. Δεν μπορεί ορισμένοι να φέρονται σα να αποτελούν τον πολιτικό ομφαλό της παράταξης. Ο καθένας έχει την πορεία του και την προσφορά του. Σας απαντώ λοιπόν ότι ναι, πρέπει να απευθυνθούμε ακόμα και σε όσους διαφωνήσαμε, σε όσους πικράναμε αλλά ακόμα και σε όσους μας έκριναν άδικα εν μέσω αυτού του πολιτικού ορυμαγδού. Μόνο όσοι είναι εμποτισμένοι στη λογική ενός μικρού ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζουν με φοβικότητα την ύπαρξη της διαφορετικής άποψης. Προσωπικά, δεν αποδέχτηκα ποτέ και δεν θα αποδεχτώ ποτέ ένα ΠΑΣΟΚ τύπου Βορειας Κορέας όπου όλοι θα λέμε τα ίδια.

Είστε υπέρ ή κατά της συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Σαμαρά σήμερα;
Η κυβερνητική συνεργασία ήταν μονόδρομος σε εκείνη τη κρίσιμη συγκυρία για τον τόπο. Είναι ξεκάθαρο όμως ότι αυτός ο συμβιβασμός έχει ημερομηνία λήξης. Τελικά κατέληξε μια απολύτως ανοριοθετημένη συνεργασία. Υπήρξε ένα θετικό δημοσιονομικό πρόσημο ως αποτέλεσμα αποφάσεων που είχαν ληφθεί το 2010 και το 2011. Δυστυχώς όμως υπήρξαν πολλά λάθη, συνεχείς δεξιόστροφες μονομερείς αποφάσεις υπουργών που προκάλεσαν το δημόσιο αίσθημα και χαμένες ευκαιρίες που κόστισαν στην χώρα. Ανοιχτά μίλησα για μια κακή κυβέρνηση και ένα πολιτικό αδιέξοδο λόγω της έλλειψης εναλλακτικής πρότασης. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πολλές φορές πίεσαν και επέφεραν θετικές αλλαγές όμως συνολικά το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να επιβάλει ένα ξεκάθαρο και αξιόπιστο πλαίσιο λειτουργίας και προγραμματικής συμφωνίας.

Πιστεύετε ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσει να επανέλθει ποτέ στα ποσοστά που είχε προ μνημονίου;
Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί να μας αφορά ένα κομματίδιο, γκενσερικού τύπου, δεκανίκι σήμερα της ΝΔ , αύριο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σαν αποδέχεται κάποιος με μακαριότητα την καταστροφή του χώρου. Το κρίσιμο είναι να υπάρξει πρώτα απ’ όλα ένας αξιόπιστος πολιτικός λόγος ανάμεσα στη νεοδεξιά και τον αριστερό λαϊκισμό. Υπάρχει ένας πολιτικός χώρος για μια παράταξη που μπορεί να καταστεί ο κυρίαρχος πόλος, συσπειρώνοντας όλες τις δυνάμεις του κέντρου και της κεντροαριστεράς. Αυτή είναι η πραγματική αντιστοιχία του χώρου στην κοινωνία. Και αυτό αποδείχθηκε και στις εκλογές σε κοινωνικούς εταίρους, αλλά και στην αυτοδιοίκηση.

Έχετε μιλήσει όμως για θολό ιδεολογικό στίγμα. Μπορεί να πείσει έτσι το ΠΑΣΟΚ;

Δεν πείθουμε κανέναν, απλά επειδή αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικός πόλος. Οφείλουμε να επανακαθορίσουμε την ιδεολογική μας ταυτότητα μ’ ένα ξεκάθαρο σχέδιο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων. Δεν πείθουμε αν δεν παρουσιάσουμε ένα ρεαλιστικό σχέδιο στήριξης των ανέργων και όσων έπληξε η κρίση περισσότερο. Αν δεν έχουμε αποφασίσει την ρήξη με μια μεταπρατική οικονομία που κρατά καθηλωμένες τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Αν δεν έχουμε διαμορφώσει ένα προοδευτικό σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό του δημοσίου μακριά από νεοφιλελεύθερες εμμονές αλλά και λαϊκίστικες αγκυλώσεις. Αν δεν διατυπώσουμε με σαφήνεια ένα σχέδιο για ένα δίκαιο και φιλοαναπτυξιακό φορολογικό σύστημα που θα δώσει ανάσα στην μεσαία τάξη και θα δώσει ώθηση στους νέους που θέλουν να επιχειρήσουν.

Κυβερνητική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ θα βλέπατε κάτω από ορισμένες συνθήκες;
Η συζήτηση για μετεκλογική συνεργασία είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με την ΝΔ δυστυχώς γίνεται με όρους αποδοχής συρρίκνωσης της παράταξης. Όλη αυτή η κουβέντα γίνεται για όσους και με όσους αναζητούν απεγνωσμένα ρόλο την επόμενη ημέρα σε ένα σκηνικό παραταξιακής διάλυσης, αλλ’ αυτό δεν αφορά το λαό. Δεν αποδέχομαι προσωπικές στρατηγικές που διακατέχονται από μανία κυβερνητισμού. Τα θέματα των ευρύτερων συνεργασιών πρέπει να συζητούνται στον κατάλληλο χρόνο, και τότε μόνο που μας καλεί η ιστορία με ορισμένο τρόπο. Δεν μπορεί να αποδεχτούμε την λογική της συνιστώσας είτε της ΝΔ είτε του Σύριζα και δη μάλιστα εκ των προτέρων. Είναι τραγικό. Έτσι αποδυναμώνεται ακόμα περισσότερο η παράταξη. Νομίζω ότι θα ήταν όλοι πιο αποτελεσματικοί, αν ασχολούνταν με το πώς θα ανασυγκροτηθεί ο πολιτικός μας χώρος για να γίνει κυρίαρχος στην πολιτική ζωή του τόπου. Προτιμώ αυτό, από το πώς θα διαπραγματευτούν τα απομεινάρια του.



http://newpost.gr